kön

See also: koen, Koen, kōen, and Appendix:Variations of "kon"

Chuukese

Noun

kön

  1. song

Verb

kön

  1. (intransitive) to sing

North Frisian

Alternative forms

Etymology

From Old Frisian kunna

Verb

kön

  1. (Föhr-Amrum) can, be able

Conjugation

Salar

Etymology

Borrowed from Chinese 寬 / 宽 (kuān).

Pronunciation

  • (Xunhua, Qinghai) IPA(key): /kʰon/
  • (Ili, Xinjiang) IPA(key): /kʰøn/

Adjective

kön (comparative könrek, superlative könçük)

  1. wide
    Antonym: dar

See also

Adjectives
sox issi kiçi ulı yemen yaççuq acı datli
aşaq bixi xısqa uzın esgi yañı az köp
leşgi yoğan aruq semüs arı lanzaq yaş xarı
yaxın yiraq xısqa uzaq ax qara kiçi cadaq
yoxba xaluñ durı qoy giya düz yumul ağır
qaranqu yaruq dar kön serek sıx mişaq xıttı
zen güy çix piş ciñ yalğan qurı öyşi

References

  • 林莲云 [Lin Lianyun] (1992), “kön”, in 撒拉汉汉撒拉词汇 [Salar-Chinese, Chinese-Salar Vocabulary], 成都 [Chéngdū]: 四川民族出版社, →ISBN, page 96
  • Yakup, Abdurishid (2002), “kön”, in An Ili Salar Vocabulary: Introduction and a Provisional Salar-English Lexicon‎[1], Tokyo: University of Tokyo, →ISBN, page 137

Swedish

Etymology 1

From Old Swedish køn, kyn, from Old Norse kyn, from Proto-Germanic *kunją, from Proto-Indo-European *ǵenh₁- (“to produce”).

Cognate with English kin, Danish køn, Norwegian kjønn, Icelandic kyn, Dutch kunne, Gothic 𐌺𐌿𐌽𐌹 (kuni), and the borrowed Finnish word kunnia.

Pronunciation

  • IPA(key): /ɕøːn/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -øːn

Noun

kön n

  1. sex, gender
    manligt / kvinnligt kön
    male / female gender
  2. a sex organ; genitalia
    Synonym: könsorgan
    Mannen hade blottat sitt kön
    The man had exposed his genitals
  3. (grammar) gender
Declension
Hyponyms
Derived terms

See also

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Pronunciation

  • IPA(key): /køːn/
  • Rhymes: -øːn

Noun

kön

  1. definite singular of kö

References

Anagrams

Tatar

Etymology

From Proto-Turkic *kün. Cognate to Bashkir көн (kün), etc.

Noun

kön

  1. sun
  2. day

See also