ruina

See also: ruína, ruïna, ruiná, ruină, and ruiną

Asturian

Adjective

ruina

  1. feminine singular of ruin

Czech

Etymology

    Borrowed from German Ruine.

    Pronunciation

    • IPA(key): [ˈruɪna]
    • Audio:(file)

    Noun

    ruina f

    1. ruin

    Declension

    Further reading

    French

    Pronunciation

    Verb

    ruina

    1. third-person singular past historic of ruiner

    Anagrams

    Italian

    Pronunciation

    • IPA(key): /ruˈi.na/
    • Rhymes: -ina
    • Hyphenation: ru‧ì‧na

    Noun

    ruina f (plural ruine)

    1. (archaic) alternative form of rovina

    Anagrams

    Latin

    Etymology

      From ruō (“to collapse”).

      Pronunciation

      Noun

      ruīna f (genitive ruīnae); first declension

      1. (singular) a falling down, collapse, ruin, destruction
        Synonyms: dēstrūctiō, lētum, excidium, excidiō, dēmōlītiō, vāstātiō, devāstātiō, perniciēs, pestis, perditiō, exitium
        • c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De rerum natura 6.156–157:
          Denique saepe geli multus fragor atque ruina
          grandinis in magnis sonitum dat nubibus alte;
          • Translation by William Ellery Leonard
            And down-pour of swift hail gives forth a sound
            Among the mighty clouds on high; […]
        • 66 BCE, Cicero, Pro Cluentio 35.96:
          vis illa fuit et, ut saepe iam dixi, ruina quaedam atque tempestas et quidvis potius quam iudicium aut disceptatio aut quaestio.
          • Translation by Charles Duke Yonge
            It was all violence, and, as I have said before, a sort of earthquake or tempest,—it was anything rather than a court of justice, or a legal discussion, or a judicial investigation.
      2. (plural) ruins, debris
        • 8 CE, Ovidius, Metamorphoses 15.424–425:
          nunc humilis veteres tantummodo Troia ruinas
          et pro divitiis tumulos ostendit avorum.
          (please add an English translation of this quotation)
        • 27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 21.10.10:
          Sagunti ruinae—falsus utinam uates sim—nostris capitibus incident, susceptumque cum Saguntinis bellum habendum cum Romanis est.
          (please add an English translation of this quotation)
        1. (rare, singular)

      Declension

      First-declension noun.

      Descendants

      • Catalan: ruïna
      • Emilian: arvéṅna
      • Friulian: ruvine
      • Italian: ruina, rovina
      • Occitan: roïna
      • >? Old Galician-Portuguese: roin, roym, rroyn, *ruin
      • Piedmontese: ruin-a
      • Romansh: ruina, ruegna, ruigna
      • Sardinian: arruinu, orroghina, roghina
      • Sicilian: ruina
      • Venetan: roina, rovina, ruina
      Borrowings

      References

      • “ruina”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
      • “ruina”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
      • “ruina”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
      • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
        • the house threatens to fall in (vid. sect. X. 5, note 'Threaten'...): domus ruina impendet
        • the house suddenly fell in ruins: domus subita ruina collapsa est
        • a breach: iter ruina patefactum
        • a breach: patentia ruinis (vid. XII. 1, note ruina...)

      Polish

      ruiny

      Etymology

        Learned borrowing from Latin ruīna.

        Pronunciation

        • IPA(key): /ruˈi.na/
        • Audio:(file)
        • Rhymes: -ina
        • Syllabification: ru‧i‧na

        Noun

        ruina f

        1. ruin (remains of destroyed construction)
        2. (colloquial) broken man, mess, train wreck (someone who is unbalanced and considered a mess; a disaster; one who is suffering personal ruin)
          Synonym: wrak

        Declension

        Declension of ruina
        singular plural
        nominative ruina ruiny
        genitive ruiny ruin
        dative ruinie ruinom
        accusative ruinę ruiny
        instrumental ruiną ruinami
        locative ruinie ruinach
        vocative ruino ruiny

        Derived terms

        noun

        Further reading

        • “ruina”, in Wielki słownik języka polskiego‎[2] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
        • “ruina”, in Polish dictionaries at PWN‎[3] (in Polish)

        Romanian

        Etymology

          Borrowed from French ruiner, from Latin ruīnāre.

          Pronunciation

          • IPA(key): /ru.iˈna/
          • Audio:(file)

          Verb

          a ruina (third-person singular present ruinează, past participle ruinat) 1st conjugation

          1. to ruin

          Conjugation

          Derived terms

          Further reading

          Spanish

          Pronunciation

          • IPA(key): /ˈrwina/ [ˈrwi.na]
          • Rhymes: -ina
          • Syllabification: rui‧na

          Etymology 1

            Inherited from Latin ruina.

            Noun

            ruina f (plural ruinas)

            1. ruin, decay, wreck (also figurative)
            2. decline, downfall
            3. (in the plural) ruins
            Derived terms

            Etymology 2

              See the etymology of the corresponding lemma form.

              Verb

              ruina

              1. inflection of ruinar:
                1. third-person singular present indicative
                2. second-person singular imperative

              Further reading