pernicies

Latin

Etymology

    From pernecō (“kill, slay outright”) + -iēs.

    Pronunciation

    Noun

    perniciēs f (genitive perniciēī); fifth declension

    1. ruin, destruction
      Synonyms: dēstrūctiō, excidium, lētum, pestis, ruīna, interitus, excidiō, dēmōlītiō, vāstātiō, devāstātiō, perditiō, exitium
      • c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.36:
        Quod sibi Caesar denuntiaret se Haeduorum iniurias non neglecturum, neminem secum sine sua pernicie contendisse.
        As to Caesar’s threatening him that he would not overlook the wrongs of the Aedui, [he said] that no one had ever entered into a contest with him [Ariovistus] without utter ruin to himself.
    2. disaster, calamity
      Synonyms: dētrīmentum, incommodum, clādēs, incommoditās, calamitās, cāsus, vulnus, exitium
    3. bane, pest
    4. (figurative) execution, death
      Synonyms: occīsiō, mors, fūnus, interitus, fātum, exitus, somnus, fīnis, sopor, caedēs

    Declension

    Fifth-declension noun.

    singular plural
    nominative perniciēs perniciēs
    genitive perniciēī perniciērum
    dative perniciēī perniciēbus
    accusative perniciem perniciēs
    ablative perniciē perniciēbus
    vocative perniciēs perniciēs

    Derived terms

    • perniciō

    Descendants

    • → Italian: pernizie (semi-learned), → pernicie (learned)
    • Sicilian: pirnici
    • → Romanian: pernicie

    See also

    References

    • “pernicies”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “pernicies”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “pernicies”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • to be ruined, undone: in perniciem incurrere
      • to compass, devise a man's overthrow, ruin: perniciem (exitium) alicui afferre, moliri, parare