casus

See also: c’asus, casûs, ĉasus, and Casus

English

Noun

casus

  1. (logic, philosophy, obsolete) A possible world, as a starting point for reasoning.
  2. (law) This term needs a definition. Please help out and add a definition, then remove the text {{rfdef}}.

Azerbaijani

Other scripts
Cyrillic ҹасус
Arabic جاسوس

Etymology

    Borrowed from Arabic جَاسُوس (jāsūs).

    Pronunciation

    • IPA(key): [d͡ʒɑːˈsus], [d͡zɑːˈsus]
    • Audio (Baku):(file)
    • Hyphenation: ca‧sus

    Noun

    casus (definite accusative casusu, plural casuslar)

    1. spy

    Declension

    Declension of casus
    singular plural
    nominative casuscasuslar
    definite accusative casusucasusları
    dative casusacasuslara
    locative casusdacasuslarda
    ablative casusdancasuslardan
    definite genitive casusuncasusların
    Possessive forms of casus
    nominative
    singular plural
    mənim (“my”) casusum casuslarım
    sənin (“your”) casusun casusların
    onun (“his/her/its”) casusu casusları
    bizim (“our”) casusumuz casuslarımız
    sizin (“your”) casusunuz casuslarınız
    onların (“their”) casusu or casusları casusları
    accusative
    singular plural
    mənim (“my”) casusumu casuslarımı
    sənin (“your”) casusunu casuslarını
    onun (“his/her/its”) casusunu casuslarını
    bizim (“our”) casusumuzu casuslarımızı
    sizin (“your”) casusunuzu casuslarınızı
    onların (“their”) casusunu or casuslarını casuslarını
    dative
    singular plural
    mənim (“my”) casusuma casuslarıma
    sənin (“your”) casusuna casuslarına
    onun (“his/her/its”) casusuna casuslarına
    bizim (“our”) casusumuza casuslarımıza
    sizin (“your”) casusunuza casuslarınıza
    onların (“their”) casusuna or casuslarına casuslarına
    locative
    singular plural
    mənim (“my”) casusumda casuslarımda
    sənin (“your”) casusunda casuslarında
    onun (“his/her/its”) casusunda casuslarında
    bizim (“our”) casusumuzda casuslarımızda
    sizin (“your”) casusunuzda casuslarınızda
    onların (“their”) casusunda or casuslarında casuslarında
    ablative
    singular plural
    mənim (“my”) casusumdan casuslarımdan
    sənin (“your”) casusundan casuslarından
    onun (“his/her/its”) casusundan casuslarından
    bizim (“our”) casusumuzdan casuslarımızdan
    sizin (“your”) casusunuzdan casuslarınızdan
    onların (“their”) casusundan or casuslarından casuslarından
    genitive
    singular plural
    mənim (“my”) casusumun casuslarımın
    sənin (“your”) casusunun casuslarının
    onun (“his/her/its”) casusunun casuslarının
    bizim (“our”) casusumuzun casuslarımızın
    sizin (“your”) casusunuzun casuslarınızın
    onların (“their”) casusunun or casuslarının casuslarının

    Further reading

    Dutch

    Etymology

    Borrowed from Latin cāsus (“chance, event”), the past participle of cadō (“to fall, happen”).

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈkaː.zʏs/
    • Audio:(file)
    • Hyphenation: ca‧sus

    Noun

    casus m (plural casussen or casus, diminutive casusje n)

    1. (law) a legal case
      Synonyms: rechtzaak, zaak
    2. a case, occurrence, instance, especially used for a case study, reference or teaching example
      Synonym: geval
    3. (grammar) a case, (instance of) grammatical case
      Synonym: naamval
    4. a coincidence
      Synonym: toeval

    Descendants

    • ⇒ Dutch: c.q.
    • → Indonesian: kasus

    Latin

    Alternative forms

    Etymology

      From cāssus with regular degemination after a long vowel, for cadō (“to fall, happen”) +‎ -tus (“action noun suffix”), from Proto-Italic *kadō, Proto-Indo-European *ḱh₂d- (“to fall”). The grammatical sense is a semantic loan from Ancient Greek πτῶσις (ptôsis) (cf. also calqued Old Church Slavonic падежь (padežĭ), whence Russian паде́ж (padéž)).

      Pronunciation

      Noun

      cāsus m (genitive cāsūs); fourth declension

      1. a fall, downwards movement
      2. accident, chance
      3. an event, happening, occurrence
      4. misfortune, disaster, destruction, accident
        Synonyms: plāga, incommodum, dētrīmentum, clādēs, interitus, perniciēs, exitium, vulnus, calamitās, incommoditās, pestis, īnfortūnium, cruciātus, miseria, malum, nūbēs
        Antonyms: commodum, commoditās
        • L. Annaeus Seneca, Hercules, line 328:
          quem saepe trānsiit cāsus, aliquandō invenit.
          he who oft has shunned misfortune meets at last his fate.
      5. (grammar) A case, termination

      Declension

      Fourth-declension noun.

      singular plural
      nominative cāsus cāsūs
      genitive cāsūs cāsuum
      dative cāsuī cāsibus
      accusative cāsum cāsūs
      ablative cāsū cāsibus
      vocative cāsus cāsūs

      Hyponyms

      Derived terms

      Descendants

      Further reading

      • “casus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
      • “casus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
      • "casus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
      • “casus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
      • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[2], London: Macmillan and Co.
        • to foresee the far distant future: futura or casus futuros (multo ante) prospicere
        • by some chance or other: nescio quo casu (with Indic.)
        • the changes and chances of this life: ancipites et varii casus
        • to have to submit to the uncertainties of fortune; to be subject to Fortune's caprice: sub varios incertosque casus subiectum esse
        • to experience the ups and downs of life: multis casibus iactari
        • to be prepared for all that may come: ad omnes casus subsidia comparare
        • to prepare oneself for all contingencies: ad omnes casus se comparare
        • to foresee political events long before: longe prospicere futuros casus rei publicae (De Amic. 12. 40)
        • (ambiguous) affairs are desperate; we are reduced to extremeties: res ad extremum casum perducta est
      • casus in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700‎[3], pre-publication website, 2005-2016
      • “casus”, in William Smith, editor (1854, 1857), A Dictionary of Greek and Roman Geography, volume 1 & 2, London: Walton and Maberly

      Polish

      Etymology

        Unadapted borrowing from Latin cāsus.

        Pronunciation

        • IPA(key): /ˈka.zus/
        • Rhymes: -azus
        • Syllabification: ca‧sus

        Noun

        casus m inan

        1. (law) alternative spelling of kazus

        Declension

        Declension of casus
        singular plural
        nominative casus casusy
        genitive casusu casusów
        dative casusowi casusom
        accusative casus casusy
        instrumental casusem casusami
        locative casusie casusach
        vocative casusie casusy

        Further reading

        • “casus”, in Wielki słownik języka polskiego‎[4] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
        • “casus”, in Polish dictionaries at PWN‎[5] (in Polish)

        Turkish

        Etymology

          Inherited from Ottoman Turkish جاسوس (casus), from Arabic جَاسُوس (jāsūs).

          Pronunciation

          • IPA(key): /d͡ʒaːˈsus/
          • Audio:(file)

          Noun

          casus (definite accusative casusu, plural casuslar)

          1. spy
            Synonym: ajan

          Declension

          Declension of casus
          singular plural
          nominative casus casuslar
          definite accusative casusu casusları
          dative casusa casuslara
          locative casusta casuslarda
          ablative casustan casuslardan
          genitive casusun casusların
          Possessive forms
          nominative
          singular plural
          1st singular casusum casuslarım
          2nd singular casusun casusların
          3rd singular casusu casusları
          1st plural casusumuz casuslarımız
          2nd plural casusunuz casuslarınız
          3rd plural casusları casusları
          definite accusative
          singular plural
          1st singular casusumu casuslarımı
          2nd singular casusunu casuslarını
          3rd singular casusunu casuslarını
          1st plural casusumuzu casuslarımızı
          2nd plural casusunuzu casuslarınızı
          3rd plural casuslarını casuslarını
          dative
          singular plural
          1st singular casusuma casuslarıma
          2nd singular casusuna casuslarına
          3rd singular casusuna casuslarına
          1st plural casusumuza casuslarımıza
          2nd plural casusunuza casuslarınıza
          3rd plural casuslarına casuslarına
          locative
          singular plural
          1st singular casusumda casuslarımda
          2nd singular casusunda casuslarında
          3rd singular casusunda casuslarında
          1st plural casusumuzda casuslarımızda
          2nd plural casusunuzda casuslarınızda
          3rd plural casuslarında casuslarında
          ablative
          singular plural
          1st singular casusumdan casuslarımdan
          2nd singular casusundan casuslarından
          3rd singular casusundan casuslarından
          1st plural casusumuzdan casuslarımızdan
          2nd plural casusunuzdan casuslarınızdan
          3rd plural casuslarından casuslarından
          genitive
          singular plural
          1st singular casusumun casuslarımın
          2nd singular casusunun casuslarının
          3rd singular casusunun casuslarının
          1st plural casusumuzun casuslarımızın
          2nd plural casusunuzun casuslarınızın
          3rd plural casuslarının casuslarının

          Derived terms

          • casusluk

          See also

          Zazaki

          Etymology

          Borrowed from Arabic جَاسُوس (jāsūs).

          Pronunciation

          Noun

          casus (plural -i)

          1. spy