genitivus

See also: Genitivus

Dutch

Etymology

Borrowed from Latin genitīvus.

Pronunciation

  • Audio:(file)

Noun

genitivus m (plural genitivi or genitivussen, no diminutive)

  1. (grammar) the genitive case or a word therein
    Synonyms: genitief, tweede naamval, (obsolete) teler, (obsolete) baarder

Derived terms

Latin

Alternative forms

Etymology

Late Latin variant of genetīvus.[1][2][3]

Pronunciation

Adjective

genitīvus (feminine genitīva, neuter genitīvum); first/second-declension adjective

  1. alternative form of genetīvus

Declension

First/second-declension adjective.

Noun

genitīvus m (genitive genitīvī); second declension

  1. alternative form of genetīvus

Declension

Second-declension noun.

Descendants

  • Portuguese: gentio
  • → English: genitive
  • → German: Genitiv
  • → Portuguese: genitivo
  • → Dutch: genitivus, (calque) teler, baarder

References

  • “genitivus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  1. ^ genetīvus in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 1, Hahnsche Buchhandlung: "Die Schreibung genetivus überall die der besten Hdschrn.; vgl. Lachm. Lucr. 1, 1. p. 15."
  2. ^ “genetīvus” in volume 6, part 2, in the Thesaurus Linguae Latinae (TLL Open Access), Berlin (formerly Leipzig): De Gruyter (formerly Teubner), 1900–present: "orthographia: genetivus (per e in altera syllaba) procul dubio genuina et primaria scriptura est"
  3. ^ Carolus Lachmannus (1850), Caroli Lachmanni in T. Lucretii Cari De Rerum Natura libros commentarius‎[1], Berolini: Impensis Georgii Reimeri, page 15: “genetivus casus per e sine exceptione scribitur in libris saeculi sexti et proximorum”