perniciosus

Latin

Etymology

    From perniciēs + -ōsus.

    Pronunciation

    Adjective

    perniciōsus (feminine perniciōsa, neuter perniciōsum, comparative perniciōsior, superlative perniciōsissimus); first/second-declension adjective

    1. destructive, ruinous, baleful, pernicious
      • 63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.3:
        Fuit, fuit ista quondam in hāc rē pūblicā virtūs, ut virī fortēs ācriōribus suppliciīs cīvem perniciōsum quam acerbissimum hostem coercērent.
        There was — there was once in this republic such virtue, with the result that brave men would restrain a destructive citizen with harsher punishments than a most bitter enemy.
        (Fuit, fuit exemplifies anadiplosis.)

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Descendants

    • Catalan: perniciós
    • English: pernicious
    • French: pernicieux
    • Galician: pernicioso
    • Italian: pernicioso
    • Sicilian: pirniciusu
    • Spanish: pernicioso
    • Portuguese: pernicioso

    References

    • “perniciosus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “perniciosus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “perniciosus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.