fluir

See also: fluír and flùir

Aromanian

Alternative forms

  • fluiru

Etymology 1

From or related to fluiarã / fluearã. Compare Romanian fluiera, fluier.

Verb

fluir (third-person singular fluirã, participle fluiratã)

  1. to whistle
    Synonym: shuir
Conjugation
Conjugation of fluir
long infinitive fluirari, fluirare
gerund fluirãnda
past participle fluiratã
singular plural
first second third first second third
indicative present fluir, fluiru fluiri fluirã fluirãm, fluirãmu fluirats, fluiratsã, fluiratsi fluirã
imperfect fluiram fluirai fluira fluiram fluirats, fluiratsi fluira
simple perfect fluirai fluirash, fluirashi fluirã fluirãm fluirat fluirarã
conditional present s-fluirarim s-fluirari, s-fluirarishi s-fluirari, s-fluirare s-fluirarim s-fluirarit s-fluirari, s-fluirare
subjunctive present s-fluir, s-fluiru s-fluiri s-fluiri, s-fluire s-fluirãm, s-fluirãmu s-fluirats, s-fluiratsã, s-fluiratsi s-fluiri, s-fluire
imperative present — fluirã — — fluirats, fluiratsã, fluiratsi —

Noun

fluir n (plural fluiri / fluire)

  1. alternative form of fluiarã (“whistle”)

Etymology 2

From the above, given the comparison of a bone to a flute; compare Romanian fluier; cf. also the semantic evolution in Latin tibia, which also possessed the sense of "flute".

Alternative forms

Noun

fluir n (plural fluiri / fluire)

  1. (anatomy) tibia, shinbone
    Synonyms: aridã, cãlami, chilunghi

Catalan

Etymology

Borrowed from Latin fluere, with normal change of conjugation to -ir.

Pronunciation

  • IPA(key): (Northern, Balearic, Central, Northwestern) [fluˈi]
  • IPA(key): (Valencia) [fluˈiɾ]
  • Audio (Catalonia):(file)

Verb

fluir (first-person singular present flueixo, first-person singular preterite fluí, past participle fluït)

  1. (intransitive) to flow

Conjugation

Further reading

Ido

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈfluir/

Verb

fluir

  1. past infinitive of fluar

Middle French

Etymology

From Old French. Borrowed from Latin fluō. Doublet of fluer.

Verb

fluir

  1. (intransitive) to flow

Conjugation

  • Middle French conjugation varies from one text to another. Hence, the following conjugation should be considered as typical, not as exhaustive.

References

  • fluir on Dictionnaire du Moyen Français (1330–1500) (in French)

Portuguese

Etymology

Borrowed from Latin fluere, with change of conjugation.

Pronunciation

 
  • (Brazil) IPA(key): /fluˈi(ʁ)/ [fluˈi(h)], (faster) /ˈflwi(ʁ)/ [ˈflwi(h)]
    • (São Paulo) IPA(key): /fluˈi(ɾ)/, (faster) /ˈflwi(ɾ)/
    • (Rio de Janeiro) IPA(key): /fluˈi(ʁ)/ [fluˈi(χ)], (faster) /ˈflwi(ʁ)/ [ˈflwi(χ)]
    • (Caipira) IPA(key): /fluˈi(ɻ)/, (faster) /ˈflwi(ɻ)/
 
  • (Portugal) IPA(key): /fluˈiɾ/, (faster) /ˈflwiɾ/
    • (Southern Portugal) IPA(key): /fluˈi.ɾi/, (faster) /ˈflwi.ɾi/

Verb

fluir (first-person singular present fluo, first-person singular preterite fluí, past participle fluído)

  1. to flow, run
  2. to pour

Conjugation

Further reading

Scots

Pronunciation

  • IPA(key): /flør/

Noun

fluir (plural fluirs)

  1. alternative form of flair

Spanish

Etymology

    Derived from Latin fluere.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈflwiɾ/ [ˈflwiɾ]
      • Rhymes: -iɾ
    • IPA(key): /fluˈiɾ/ [fluˈiɾ]
      • Audio:(file)
      • Rhymes: -iɾ
    • Syllabification: fluir

    Verb

    fluir (first-person singular present fluyo, first-person singular preterite flui, past participle fluido)

    1. (intransitive) to flow
    2. (intransitive) to go with the flow

    Conjugation

    Further reading