shuir

See also: shuǐr

Aromanian

Alternative forms

Etymology

From Vulgar Latin *sūbilō, from Latin sībilō, or possibly influenced by fluir. Compare Romanian șuiera, șuier.

Verb

shuir (third-person singular shuirã, participle shuiratã)

  1. to whistle

Conjugation

Conjugation of shuir
long infinitive shuirari, shuirare
gerund shuirãnda
past participle shuiratã
singular plural
first second third first second third
indicative present shuir, shuiru shuiri shuirã shuirãm, shuirãmu shuirats, shuiratsã, shuiratsi shuirã
imperfect shuiram shuirai shuira shuiram shuirats, shuiratsi shuira
simple perfect shuirai shuirash, shuirashi shuirã shuirãm shuirat shuirarã
conditional present s-shuirarim s-shuirari, s-shuirarishi s-shuirari, s-shuirare s-shuirarim s-shuirarit s-shuirari, s-shuirare
subjunctive present s-shuir, s-shuiru s-shuiri s-shuiri, s-shuire s-shuirãm, s-shuirãmu s-shuirats, s-shuiratsã, s-shuiratsi s-shuiri, s-shuire
imperative present — shuirã — — shuirats, shuiratsã, shuiratsi —

Synonyms

  • shuirari / shuirare
  • shuirat