invocar

Catalan

Etymology

    Learned borrowing from Latin invocāre. First attested in the 14th century.[1]

    Pronunciation

    Verb

    invocar (first-person singular present invoco, first-person singular preterite invoquí, past participle invocat); root stress: (Northern) /o̞/; (Balearic, Central, Northwestern, Valencia) /ɔ/

    1. to invoke

    Conjugation

    • invocació

    References

    1. ^ “invocar”, in Gran Diccionari de la Llengua Catalana, Grup Enciclopèdia Catalana, 2026

    Further reading

    Portuguese

    Etymology

      Learned borrowing from Latin invocāre.

      Pronunciation

       
       

      • Hyphenation: in‧vo‧car

      Verb

      invocar (first-person singular present invoco, first-person singular preterite invoquei, past participle invocado)

      1. to invoke
      2. to evoke

      Conjugation

      Further reading

      Spanish

      Etymology

        Learned borrowing from Latin invocāre.

        Pronunciation

        • IPA(key): /imboˈkaɾ/ [ĩm.boˈkaɾ]
        • Rhymes: -aɾ
        • Syllabification: in‧vo‧car

        Verb

        invocar (first-person singular present invoco, first-person singular preterite invoqué, past participle invocado)

        1. to invoke

        Conjugation

        Further reading