deklamator

Polish

Etymology

    Learned borrowing from Latin dēclāmātor. By surface analysis, deklamować + -ator.

    Pronunciation

    • IPA(key): /dɛ.klaˈma.tɔr/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -atɔr
    • Syllabification: de‧kla‧ma‧tor

    Noun

    deklamator m pers (female equivalent deklamatorka)

    1. (literary) reciter, declaimer
      Synonym: recytator
    2. (literary, derogatory) declaimer, a person who makes big talk or empty promises

    Declension

    Declension of deklamator
    singular plural
    nominative deklamator deklamatorzy, deklamatory1
    genitive deklamatora deklamatorów
    dative deklamatorowi deklamatorom
    accusative deklamatora deklamatorów
    instrumental deklamatorem deklamatorami
    locative deklamatorze deklamatorach
    vocative deklamatorze deklamatorzy

    1Deprecative.

    Derived terms

    adjective
    • deklamatorski
    adverb
    • deklamatorsko
    nouns
    • deklamatorstwo
    • deklamatoryka
    adjective
    • deklamacyjny
    adverb
    • deklamatorsko
    nouns

    Further reading

    • “deklamator”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “deklamator”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)