wprawiony

Polish

Etymology

    From wprawić (się) + -ony.

    Pronunciation

    • IPA(key): /fpraˈvjɔ.nɘ/
    • Rhymes: -ɔnɘ
    • Syllabification: wpra‧wio‧ny

    Participle

    wprawiony (passive adjectival)

    1. passive adjectival participle of wprawić

    Adjective

    wprawiony (comparative bardziej wprawiony, superlative najbardziej wprawiony, no derived adverb)

    1. experienced, practised, proficient, skilled [with do (+ genitive) ‘in what’] [with w (+ locative) ‘in what’]
      Synonyms: doświadczony, wykwalifikowany, wyszkolony

    Declension

    Declension of wprawiony (hard)
    singular plural
    masculine animate masculine inanimate feminine neuter virile (= masculine personal) non-virile
    nominative/vocative wprawiony wprawiona wprawione wprawieni wprawione
    genitive wprawionego wprawionej wprawionego wprawionych
    dative wprawionemu wprawionej wprawionemu wprawionym
    accusative wprawionego wprawiony wprawioną wprawione wprawionych wprawione
    instrumental wprawionym wprawioną wprawionym wprawionymi
    locative wprawionym wprawionej wprawionym wprawionych
    adjective
    adverb
    • wprawnie
    noun
    verbs

    Further reading

    • “wprawiony”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “wprawiony”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)