vitupero
Italian
Pronunciation
- IPA(key): /viˈtu.pe.ro/
- Rhymes: -upero
- Hyphenation: vi‧tù‧pe‧ro
Verb
vitupero
- first-person singular present indicative of vituperare
Latin
Etymology
Perhaps from Proto-Indo-European *wí (“separate from, both, two”) similar to vitium + parō.[1]
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [wɪˈtʊ.pɛ.roː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [viˈtuː.pe.ro]
Verb
vituperō (present infinitive vituperāre, perfect active vituperāvī, supine vituperātum); first conjugation
- to censure
- to scold, tell off, blame
- to disparage, find fault with
- Aliī eam omnibus nervīs venerantur, aliī vērō vehementer vituperant.
- Some vigorously praise her, but others strongly disparage her
- c. 15 BCE – 50 CE, Phaedrus, Fables 12.3–6:
- Ad fontem cervus, cum bibisset, restitit et in liquore vidit effigiem suam. ibi dum ramosa mirans laudat cornua crurumque nimiam tenuitatem vituperat
- 1965 translation by Ben Edwin Perry
- A stag at a spring, after drinking, stood still and looked at his image in the water. As he stood there exclaiming in admiration of his branching horns, and disparaging his too slender legs
- 1965 translation by Ben Edwin Perry
- Ad fontem cervus, cum bibisset, restitit et in liquore vidit effigiem suam. ibi dum ramosa mirans laudat cornua crurumque nimiam tenuitatem vituperat
Conjugation
Conjugation of vituperō (first conjugation)
1The present passive infinitive in -ier is a rare poetic form which is attested.
Related terms
Descendants
- Catalan: vituperar
- English: vituperate
- French: vitupérer
- Galician: vituperar
- Italian: vituperare
- Portuguese: vituperar
- Romanian: vitupera
- Spanish: vituperar
References
- ^ According to Pokorny
- “vitupero”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “vitupero”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “vitupero”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
Portuguese
Verb
vitupero
- first-person singular present indicative of vituperar
Spanish
Verb
vitupero
- first-person singular present indicative of vituperar
Categories:
- Italian 4-syllable words
- Italian terms with IPA pronunciation
- Rhymes:Italian/upero
- Rhymes:Italian/upero/4 syllables
- Italian non-lemma forms
- Italian verb forms
- Latin terms inherited from Proto-Indo-European
- Latin terms derived from Proto-Indo-European
- Latin compound terms
- Latin 4-syllable words
- Latin terms with IPA pronunciation
- Latin lemmas
- Latin verbs
- Latin terms with usage examples
- Latin terms with quotations
- Latin first conjugation verbs
- Latin first conjugation verbs with perfect in -āv-
- Portuguese non-lemma forms
- Portuguese verb forms
- Spanish non-lemma forms
- Spanish verb forms