vituperator

English

Etymology

    Borrowed from Latin vituperātor.

    Pronunciation

    • Audio (US):(file)

    Noun

    vituperator (plural vituperators)

    1. One who vituperates, or censures abusively.

    Synonyms

    Translations

    References

    Latin

    Etymology

      From vituperō (“to scold, blame”) + -tor.

      Pronunciation

      Noun

      vituperātor m (genitive vituperātōris, feminine vituperātrix); third declension

      1. scolder, blamer

      Declension

      Third-declension noun.

      Descendants

      • English: vituperator
      • French: vitupérateur
      • Italian: vituperatore

      References

      • “vituperator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
      • “vituperator”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
      • “vituperator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

      Romanian

      Etymology

        Borrowed from French vitupérateur.

        Adjective

        vituperator m or n (feminine singular vituperatoare, masculine plural vituperatori, feminine/neuter plural vituperatoare)

        1. vituperating

        Declension

        Declension of vituperator
        singular plural
        masculine neuter feminine masculine neuter feminine
        nominative-
        accusative
        indefinite vituperator vituperatoare vituperatori vituperatoare
        definite vituperatorul vituperatoarea vituperatorii vituperatoarele
        genitive-
        dative
        indefinite vituperator vituperatoare vituperatori vituperatoare
        definite vituperatorului vituperatoarei vituperatorilor vituperatoarelor

        References

        • vituperator in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN