spowiednik

Old Polish

Etymology

    From spowiedzieć + -nik. First attested in 1454.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /spɔvʲɛdniːk/
    • IPA(key): (15th CE) /spɔvʲɛdnik/

    Noun

    spowiednik m animacy unattested

    1. (Christianity) follower of Christ
      • 1877-1881 [1454], Władysław Wisłocki, editor, Katalog rękopisów Biblioteki Uniwersytetu Jagiellońskiego, number 323:
        O, day tho yemu, vyelky panye, na proszba y zasluga thwego milego spovyednyka Iarnoltha!
        [O, daj to jemu, wielki Panie, na prośbę i zasługę twego miłego spowiednika Jarnołta!]

    Derived terms

    adjective

    Descendants

    • Polish: spowiednik

    References

    Polish

    Etymology

      Inherited from Old Polish spowiednik. By surface analysis, spowiedzieć + -nik.

      Pronunciation

      • IPA(key): /spɔˈvjɛd.ɲik/
      • Audio:(file)
      • Rhymes: -ɛdɲik
      • Syllabification: spo‧wied‧nik

      Noun

      spowiednik m pers (female equivalent spowiedniczka)

      1. (Roman Catholicism) confessor (priest who hears confession and then gives absolution)
      2. (figuratively) confidant (person in whom one can confide or share one's secrets)

      Declension

      Declension of spowiednik
      singular plural
      nominative spowiednik spowiednicy, spowiedniki1
      genitive spowiednika spowiedników
      dative spowiednikowi spowiednikom
      accusative spowiednika spowiedników
      instrumental spowiednikiem spowiednikami
      locative spowiedniku spowiednikach
      vocative spowiedniku spowiednicy

      1Deprecative.

      adjective

      Further reading