seduco

Italian

Verb

seduco

  1. first-person singular present indicative of sedurre

Anagrams

Latin

Etymology

    From sē- (“apart, astray”) + dūcō (“lead”).

    Pronunciation

    Verb

    sēdūcō (present infinitive sēdūcere, perfect active sēdūxī, supine sēductum); third conjugation, irregular short imperative

    1. to lead astray
      • 397 CE – 401 CE, Aurelius Augustinus Hipponensis, Confessiones 4.1.1:
        per idem tempus annorum novem, ab undevicensimo anno aetatis meae usque ad duodetricensimum, seducebamur et seducebamus
        During this period of nine years, from my nineteenth year to my twenty-eighth, I was led astray and led others astray.
    2. to seduce
      Synonyms: indūcō, dēdūcō, sollicitō, persuādeō, alliciō, pelliciō, capiō
      Antonyms: dissuādeō, tardō, obiūrgō

    Conjugation

    Derived terms

    Descendants

    • Catalan: seduir
    • English: seduce
    • French: séduire
    • Galician: seducir
    • Italian: sedurre
    • Norman: sédîre, séduithe (Jersey)
    • Portuguese: seduzir
    • Romanian: seduce
    • Sicilian: sidùciri
    • Spanish: seducir

    References

    • “seduco”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “seduco”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “seduco”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.