refractar

Catalan

Etymology

    Borrowed from English refract.

    Pronunciation

    Verb

    refractar (first-person singular present refracto, first-person singular preterite refractí, past participle refractat)

    1. (transitive) to refract
    2. (pronominal) to refract
      La llum es refracta en passar d'un medi a un altre.
      Light refracts when passing from one medium to another.

    Conjugation

    Further reading

    Romanian

    Etymology

      Borrowed from French réfractaire, from Latin refractarius.

      Adjective

      refractar m or n (feminine singular refractară, masculine plural refractari, feminine/neuter plural refractare)

      1. refractory

      Declension

      Declension of refractar
      singular plural
      masculine neuter feminine masculine neuter feminine
      nominative-
      accusative
      indefinite refractar refractară refractari refractare
      definite refractarul refractara refractarii refractarele
      genitive-
      dative
      indefinite refractar refractare refractari refractare
      definite refractarului refractarei refractarilor refractarelor

      Spanish

      Etymology

      From Latin refrāctum, neuter form of refrāctus, the perfect passive participle of refringō, itself from re- (“again”) + frangō (“to break”).

      Pronunciation

      • IPA(key): /refɾaɡˈtaɾ/ [re.fɾaɣ̞ˈt̪aɾ]
      • Rhymes: -aɾ
      • Syllabification: re‧frac‧tar

      Verb

      refractar (first-person singular present refracto, first-person singular preterite refracté, past participle refractado)

      1. (transitive, optics) to refract

      Conjugation

      Further reading