orzecznik

Polish

Etymology

    From orzekać + -nik.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ɔˈʐɛt͡ʂ.ɲik/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛt͡ʂɲik
    • Syllabification: o‧rzecz‧nik

    Noun

    orzecznik m inan

    1. (grammar) predicative (element of the predicate of a sentence which supplements the subject or object by means of the verb)

    Declension

    Declension of orzecznik
    singular plural
    nominative orzecznik orzeczniki
    genitive orzecznika orzeczników
    dative orzecznikowi orzecznikom
    accusative orzecznik orzeczniki
    instrumental orzecznikiem orzecznikami
    locative orzeczniku orzecznikach
    vocative orzeczniku orzeczniki

    Noun

    orzecznik m pers (female equivalent orzeczniczka)

    1. certifying doctor

    Declension

    Declension of orzecznik
    singular plural
    nominative orzecznik orzecznicy, orzeczniki1
    genitive orzecznika orzeczników
    dative orzecznikowi orzecznikom
    accusative orzecznika orzeczników
    instrumental orzecznikiem orzecznikami
    locative orzeczniku orzecznikach
    vocative orzeczniku orzecznicy

    1Deprecative.

    Further reading

    • “orzecznik”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “orzecznik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)