mansueto

See also: Mansueto

Italian

Etymology

From Latin mānsuētus.

Pronunciation

  • IPA(key): /man.suˈɛ.to/, /manˈswɛ.to/
  • Rhymes: -ɛto
  • Hyphenation: man‧su‧è‧to, man‧suè‧to

Adjective

mansueto (feminine mansueta, masculine plural mansueti, feminine plural mansuete)

  1. tame (animal)
  2. gentle, docile (person)

Derived terms

Further reading

  • “mansueto”, in Vocabolario Treccani on line (in Italian), Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2026
  • “mansueto” in Luciano Canepari, Dizionario di Pronuncia Italiana (DiPI)

Latin

Etymology

    From mānsuēscō + -tō.

    Pronunciation

    Verb

    mānsuētō (present infinitive mānsuētāre, perfect active mānsuētāvī, supine mānsuētātum); first conjugation

    1. to tame
      Synonyms: mītigō, domō, lēniō, mānsuēscō, mānsuēfaciō, permulceō, sōpiō, sēdō, dēlēniō, plācō, restinguō, compōnō, commītigō, levō, ēlevō, allevō, alleviō, sileō, molliō
      Antonyms: sollicitō, excitō, īnstīgō, īnstinguō, efferō, exciō, perpellō, concieō, concitō, īnflammō, cieō, incendō
    2. to subdue, restrain

    Conjugation

    Adjective

    mānsuētō

    1. dative/ablative masculine/neuter singular of mānsuētus

    References

    • “mansueto”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “mansueto”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.