kent

See also: Kent, ként, -ként, and кент

English

Pronunciation

  • IPA(key): /kɛnt/
  • Audio (US):(file)
  • Rhymes: -ɛnt

Etymology 1

Verb

kent

  1. simple past and past participle of ken
Derived terms

Etymology 2

Perhaps a variant of the verb cant.

Noun

kent (plural kents)

  1. (Scotland) A shepherd's staff.
  2. (Scotland) A pole or pike.
  3. (euphemistic, slang) cunt.

Verb

kent (third-person singular simple present kents, present participle kenting, simple past and past participle kented)

  1. (Scotland) To propel (a boat) using a pole.

Anagrams

Dutch

Pronunciation

  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɛnt

Verb

kent

  1. inflection of kennen:
    1. second/third-person singular present indicative
    2. (archaic) plural imperative

Anagrams

Hungarian

Etymology

ken +‎ -t

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈkɛnt]

Verb

kent

  1. third-person singular indicative past indefinite of ken
    Vajat kent a pirítósra. ― S/he spread butter on the toast.

Participle

kent

  1. past participle of ken

Declension

Inflection (stem in -e-, front unrounded harmony)
singular plural
nominative kent kentek
accusative kentet kenteket
dative kentnek kenteknek
instrumental kenttel kentekkel
causal-final kentért kentekért
translative kentté kentekké
terminative kentig kentekig
essive-formal kentként kentekként
essive-modal — —
inessive kentben kentekben
superessive kenten kenteken
adessive kentnél kenteknél
illative kentbe kentekbe
sublative kentre kentekre
allative kenthez kentekhez
elative kentből kentekből
delative kentről kentekről
ablative kenttől kentektől
non-attributive
possessive – singular
kenté kenteké
non-attributive
possessive – plural
kentéi kentekéi

Middle Dutch

Verb

kent

  1. inflection of kennen:
    1. third-person singular present indicative
    2. second-person plural present indicative/subjunctive
    3. plural imperative

Scots

Etymology 1

    Pronunciation

    • IPA(key): [kɛnt], [kent]

    Verb

    kent

    1. simple past and past participle of ken

    Adjective

    kent (comparative mair kent, superlative maist kent)

    1. known

    Derived terms

    Etymology 2

      (This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

      Pronunciation

      • IPA(key): [kɛnt]

      Noun

      kent (plural kents)

      1. shepherd's staff

      Turkish

      Etymology

        From Ottoman Turkish كنت (kent, “village, town, city”), from older كند (kend), derived from Sogdian 𐼸𐼻𐼹𐼳 (knδ(h), “town, city”).[1] Compare Old Turkic [script needed] (kend, “city, settlement”) and Old Uyghur 𐽸𐽶𐽼𐽲 (dypq /⁠kend⁠/, “city, settlement”). Possibly cognate with Northern Kurdish gund (“village”).[2] Most likely not related to Finnish kenttä (“field”).

        During the Turkish language reform, it was revived under the assumption that it was of native Turkic origin, and the meaning "city", as seen in other Turkic languages, was preferred over the sense found in Anatolian dialects ("village").[2]

        Pronunciation

        • IPA(key): /cænt/
        • Audio:(file)

        Noun

        kent (definite accusative kenti, plural kentler)

        1. (countable) city
          Synonym: şehir
          Bu kentten bıktım. ― I am sick of this city.

        Declension

        Declension of kent
        singular plural
        nominative kent kentler
        definite accusative kenti kentleri
        dative kente kentlere
        locative kentte kentlerde
        ablative kentten kentlerden
        genitive kentin kentlerin
        Possessive forms
        nominative
        singular plural
        1st singular kentim kentlerim
        2nd singular kentin kentlerin
        3rd singular kenti kentleri
        1st plural kentimiz kentlerimiz
        2nd plural kentiniz kentleriniz
        3rd plural kentleri kentleri
        definite accusative
        singular plural
        1st singular kentimi kentlerimi
        2nd singular kentini kentlerini
        3rd singular kentini kentlerini
        1st plural kentimizi kentlerimizi
        2nd plural kentinizi kentlerinizi
        3rd plural kentlerini kentlerini
        dative
        singular plural
        1st singular kentime kentlerime
        2nd singular kentine kentlerine
        3rd singular kentine kentlerine
        1st plural kentimize kentlerimize
        2nd plural kentinize kentlerinize
        3rd plural kentlerine kentlerine
        locative
        singular plural
        1st singular kentimde kentlerimde
        2nd singular kentinde kentlerinde
        3rd singular kentinde kentlerinde
        1st plural kentimizde kentlerimizde
        2nd plural kentinizde kentlerinizde
        3rd plural kentlerinde kentlerinde
        ablative
        singular plural
        1st singular kentimden kentlerimden
        2nd singular kentinden kentlerinden
        3rd singular kentinden kentlerinden
        1st plural kentimizden kentlerimizden
        2nd plural kentinizden kentlerinizden
        3rd plural kentlerinden kentlerinden
        genitive
        singular plural
        1st singular kentimin kentlerimin
        2nd singular kentinin kentlerinin
        3rd singular kentinin kentlerinin
        1st plural kentimizin kentlerimizin
        2nd plural kentinizin kentlerinizin
        3rd plural kentlerinin kentlerinin

        Derived terms

        See also

        References

        1. ^ Clauson, Gerard (1972), “kend”, in An Etymological Dictionary of pre-thirteenth-century Turkish, Oxford: Clarendon Press, →ISBN, →OCLC, page 728
        2. ↑ 2.0 2.1 Nişanyan, Sevan (2002–), “kent1”, in Nişanyan Sözlük

        Weri

        Pronunciation

        • IPA(key): /kɛnt/

        Noun

        kent

        1. wind

        References