inteligent

Polish

Etymology

    Back-formation from inteligentny.

    Pronunciation

    • IPA(key): /in.tɛˈli.ɡɛnt/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -iɡɛnt
    • Syllabification: in‧te‧li‧gent

    Noun

    inteligent m pers (female equivalent inteligentka)

    1. intelligent person, educated person; member of the intelligentsia

    Declension

    Declension of inteligent
    singular plural
    nominative inteligent inteligenci, inteligenty1
    genitive inteligenta inteligentów
    dative inteligentowi inteligentom
    accusative inteligenta inteligentów
    instrumental inteligentem inteligentami
    locative inteligencie inteligentach
    vocative inteligencie inteligenci

    1Deprecative.

    Further reading

    • “inteligent”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “inteligent”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)

    Romanian

    Alternative forms

    Etymology

      Borrowed from French intelligent, and a learned borrowing from Latin intelligēns.

      Pronunciation

      • IPA(key): /in.te.liˈd͡ʒent/
      • Audio:(file)
      • Rhymes: -ent
      • Hyphenation: in‧te‧li‧gent

      Adjective

      inteligent m or n (feminine singular inteligentă, masculine plural inteligenți, feminine/neuter plural inteligente)

      1. intelligent
        Synonym: deștept
        Antonyms: neinteligent, prost

      Declension

      Declension of inteligent
      singular plural
      masculine neuter feminine masculine neuter feminine
      nominative-
      accusative
      indefinite inteligent inteligentă inteligenți inteligente
      definite inteligentul inteligenta inteligenții inteligentele
      genitive-
      dative
      indefinite inteligent inteligente inteligenți inteligente
      definite inteligentului inteligentei inteligenților inteligentelor

      Further reading