insinuare

See also: insinuaré

Italian

Etymology

    Learned borrowing from Latin īnsinuō.

    Pronunciation

    • IPA(key): /in.si.nuˈa.re/[1]
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -are
    • Hyphenation: in‧si‧nu‧à‧re

    Verb

    insinuàre (first-person singular present insìnuo, first-person singular past historic insinuài, past participle insinuàto, auxiliary avére) [with in]

    1. to slip or slide (into)
    2. to insinuate

    Conjugation

    References

    1. ^ “insinuare” in Dizionario Italiano Olivetti, Olivetti Media Communication

    Anagrams

    Latin

    Verb

    īnsinuāre

    1. inflection of īnsinuō:
      1. present active infinitive
      2. second-person singular present passive imperative/indicative

    Romanian

    Etymology

      From insinua + -re.

      Noun

      insinuare f (plural insinuări)

      1. insinuation

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative insinuare insinuarea insinuări insinuările
      genitive-dative insinuări insinuării insinuări insinuărilor
      vocative insinuare, insinuareo insinuărilor

      Spanish

      Verb

      insinuare

      1. first/third-person singular future subjunctive of insinuar