ingratus

Latin

Etymology

    From in- (“not”) + grātus (“pleasing”).

    Pronunciation

    Adjective

    ingrātus (feminine ingrāta, neuter ingrātum, superlative ingrātissimus); first/second-declension adjective

    1. unpleasant, disagreeable
      Antonyms: peramoenus, iūcundus, commodus
    2. thankless
    3. ungrateful
    4. fruitless, unsuccessful, sterile.
      Synonyms: incommodus, inūtilis, ineptus, gratuitus, irritus, infelix
      Antonyms: opportūnus, commodus, habilis, idōneus, conveniēns, ūtilis, ūtēnsilis, aptus, salūber

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Descendants

    • → Albanian: ngratë
    • → English: ingrate
    • French: ingrat
    • Italian: ingrato
    • Portuguese: ingrato
    • Sicilian: ncratu
    • Romanian: ingrat
    • Spanish: ingrato

    References

    • “ingratus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “ingratus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "ingratus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • ingratus in Enrico Olivetti, editor (2003-2026), Dizionario Latino, Olivetti Media Communication
    • “ingratus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • gratitude: gratus (opp. ingratus) animus
      • a good harvest: messis opīma (opp. ingrata)
    • “ingratus”, in Harry Thurston Peck, editor (1898), Harper’s Dictionary of Classical Antiquities, New York: Harper & Brothers
    • “ingratus”, in William Smith et al., editor (1890), A Dictionary of Greek and Roman Antiquities, London: William Wayte. G. E. Marindin