impertio

Latin

Alternative forms

Etymology

    From in- + partiō (“share”).

    Pronunciation

    Verb

    impertiō (present infinitive impertīre, perfect active impertīvī or impertiī, supine impertītum); fourth conjugation

    1. to bestow, impart, entrust
      Synonyms: dēlēgō, dēsignō, dēmandō, assignō, mandō, tribuō, īnstituō, elēgō, lēgō, appōnō, prōdō, cōnsociō, ōrdinō, distribuō, attribuō, discrībō, committō, dēferō, largior, addīcō
      • 161 BCE, Publius Terentius Afer, Eunuchus 270–271:
        pluruma salute Parmenonem summum suom impertit Gnatho. quid agitur?
        • 2001 translation by John Barsby
          Gnatho offers his warmest greetings to his most esteemed friend Parmeno. How are you doing?
    2. to share
      Synonyms: partiō, cōnsociō, discrībō, tribuō, participō, compartior
    3. to communicate
    4. to make one a sharer or partaker in any thing
      Synonym: implicō

    Conjugation

    References

    • “impertio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “impertio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • impertio in Dizionario Latino, Olivetti
    • “impertio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • to praise, extol, commend a person: laudem tribuere, impertire alicui
      • to greet a person: salutem alicui dicere, impertire, nuntiare
      • to present a person with the freedom of the city: civitatem alicui dare, tribuere, impertire
      • (ambiguous) the usual subjects taught to boys: doctrinae, quibus aetas puerilis impertiri solet (Nep. Att. 1. 2)