dzicz

Polish

dzicz (etymology 1, noun sense 1)

Etymology 1

Back-formation from dziki. Cognate with Belarusian дзі́ч f (dzíč, “game; backwoods”), Russian ди́чь f (díčʹ, “game (wild animals); wilderness; nonsense”). First attested in 1586.[1]

Pronunciation

 
  • IPA(key): /ˈd͡ʑit͡ʂ/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -it͡ʂ
  • Syllabification: dzicz

Noun

dzicz f

  1. wilderness (uncultivated tract of land)
    Synonym: pustkowie
  2. backwater (backward place)
    Synonyms: see Thesaurus:zadupie
  3. (collective, colloquial, derogatory) mob (unruly group of people)
    • 1586, M. Bielski, Sen majowy‎[1], page 13:
      Ach ma miła Korono życżliwa/ y śioſtro/ ¶ Turek ná mię náoſtrzył ſwoię ſzáblę oſtro: ¶ Tákież Niemiec hártuie ſwoie ſzefeliny/ ¶ Iuż mię práwie ogárnął wſzyſtkę narod inny. ¶ Iuż mi co lepſze zamki wźięłá okrutna dzicż/ ¶ Práwie Pan Bog przepuśćił ná mię ten ſrogi bicż.
      Ah my dear kind Crown, and sister, ¶ The Turk sharpened his sabers against me: ¶ Just as the German sharpens his bosses, ¶ Another nation has almost taken over all of me. ¶ The cruel mob has already taken away my best castles, ¶ The Lord God has almost unleashed this cruel scourge upon me.
      (średniopolski — Middle Polish)
Declension
Declension of dzicz
singular
nominative dzicz
genitive dziczy
dative dziczy
accusative dzicz
instrumental dziczą
locative dziczy
vocative dziczy
Derived terms
verbs
adjectives
adverbs
nouns

Etymology 2

    See the etymology of the corresponding lemma form.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈd͡ʑit͡ʂ/
    • Rhymes: -it͡ʂ
    • Syllabification: dzicz

    Verb

    dzicz

    1. second-person singular imperative of dziczyć

    References

    1. ^ Maria Renata Mayenowa, et al., editors (2010-2023), “dzicz”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

    Further reading

    • “dzicz”, in Wielki słownik języka polskiego‎[2] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “dzicz”, in Polish dictionaries at PWN‎[3] (in Polish)
    • Wiesław Morawski (16 March 2020), “DZICZ”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century]
    • Samuel Bogumił Linde (1807), “dzicz”, in Słownik języka polskiego, volume 1a, page 584
    • Aleksander Zdanowicz (1861), “dzicz”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861, volume I, page 277
    • J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1900), “dzicz”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 1, Warsaw, page 635
    • Zygmunt Saloni, et al., editors (2020), “dzicz”, in Słownik gramatyczny języka polskiego [Grammatical Dictionary of Polish]‎[4], 4. online edition, Warszawa