dzikus

Polish

Etymology

    From dziki + -us.

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈd͡ʑi.kus/
    • Audio 1:(file)
    • Audio 2:(file)
    • Rhymes: -ikus
    • Syllabification: dzi‧kus

    Noun

    dzikus m pers (female equivalent dzikuska, diminutive dzikusek)

    1. (offensive) savage, barbarian (person not living in a civilization)
      Synonyms: barbarzyńca, dziecko natury, dziki
    2. (colloquial, derogatory) savage, barbarian (primitive, violent, and aggressive person)
    3. (colloquial, derogatory) loner (shy person who has difficulty getting in touch with other people, especially in company, and enjoys solitude)
      Synonym: samotnik
    4. (Near Masovian) wild child (wild or misbehaved child)

    Declension

    Declension of dzikus
    singular plural
    nominative dzikus dzikusi, dzikusy1
    genitive dzikusa dzikusów
    dative dzikusowi dzikusom
    accusative dzikusa dzikusów
    instrumental dzikusem dzikusami
    locative dzikusie dzikusach
    vocative dzikusie dzikusi

    1Deprecative.

    Noun

    dzikus m animal

    1. (colloquial, humorous) untamed animal

    Declension

    Declension of dzikus
    singular plural
    nominative dzikus dzikusy
    genitive dzikusa dzikusów
    dative dzikusowi dzikusom
    accusative dzikusa dzikusy
    instrumental dzikusem dzikusami
    locative dzikusie dzikusach
    vocative dzikusie dzikusy

    Further reading

    • “dzikus”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “dzikus”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • Władysław Matlakowski (1891), “dzikus”, in “Zbiór wyrazów ludowych dawnej ziemi czerskiej”, in Sprawozdania Komisyi Językowej Akademii Umiejętności‎[3], volume 4, Krakow: Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego, page 363