dziczek

See also: Dziczek

Polish

Etymology

    From dzik + -ek.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈd͡ʑi.t͡ʂɛk/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -it͡ʂɛk
    • Syllabification: dzi‧czek
    • Homophone: Dziczek

    Noun

    dziczek m animal

    1. diminutive of dzik; young wild boar

    Declension

    Declension of dziczek
    singular plural
    nominative dziczek dziczki
    genitive dziczka dziczków
    dative dziczkowi dziczkom
    accusative dziczka dziczki
    instrumental dziczkiem dziczkami
    locative dziczku dziczkach
    vocative dziczku dziczki

    Noun

    dziczek m pers

    1. (dated) diminutive of dzik; unmannerly, uncivilized, or antisocial person

    Declension

    Declension of dziczek
    singular plural
    nominative dziczek dziczki
    genitive dziczka dziczków
    dative dziczkowi dziczkom
    accusative dziczka dziczków
    instrumental dziczkiem dziczkami
    locative dziczku dziczkach
    vocative dziczku dziczki

    Noun

    dziczek

    1. genitive plural of dziczka

    Further reading

    • “dziczek”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “dziczek”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)