diploma

See also: diplomá, diplôma, and diplomă

English

Etymology

PIE word
*dwóh₁

From Latin diplōma, from Ancient Greek δίπλωμα (díplōma, “folded paper, license”), from διπλόω (diplóō, “to double, fold over”), from διπλόος (diplóos, “double”).

Pronunciation

  • (Received Pronunciation) IPA(key): /dɪˈpləʊmə/[1]
  • Audio (UK):(file)
  • (General American) IPA(key): /dɪˈploʊmə/

Noun

diploma (plural diplomas or diplomata)

  1. A document issued by an educational institution testifying that the recipient has earned a degree or has successfully completed a particular course of study.
    get a diploma
    study for a diploma
    hold a further-education diploma

Derived terms

Descendants

  • → Bengali: ডিপ্লোমা (ḍiplōma)
  • → Burmese: ဒီပလိုမာ (dipa.luima)
  • → Hindi: डिप्लोमा (ḍiplomā)
  • → Japanese: ディプロマ (dipuroma)
  • → Korean: 디플로마 (dipeulloma)
  • → Malay: diploma
  • → Swahili: diploma
  • → Ulithian: diipl’oama
  • → Urdu: ڈِپْلوما (ḍiplomā)

Translations

References

  1. ^ “diploma, n.” listed in the Oxford English Dictionary [2nd Ed.; 1989]

Further reading

Afrikaans

Etymology

From Dutch diploma.

Pronunciation

  • Audio:(file)

Noun

diploma (plural diplomas)

  1. diploma

Catalan

Etymology

    Learned borrowing from Latin dīplōma.

    Pronunciation

    Noun

    diploma m (plural diplomes)

    1. diploma

    Derived terms

    Further reading

    Dutch

    Etymology

    Borrowed from Latin diplōma, from Ancient Greek δίπλωμα (díplōma). The sense “diploma” derived from French diplôme.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˌdiˈploː.maː/
    • Audio:(file)
    • Hyphenation: di‧plo‧ma
    • Rhymes: -oːmaː

    Noun

    diploma n (plural diploma's, diminutive diplomaatje n)

    1. diploma
    2. (obsolete) deed, official document entitling one to something

    Derived terms

    Descendants

    • Afrikaans: diploma
    • → Caribbean Javanese: diplomah, dhiplomah
    • → Indonesian: diploma

    References

    1. ^ Philippa, Marlies; Debrabandere, Frans; Quak, Arend; Schoonheim, Tanneke; van der Sijs, Nicoline (2003–2009), Etymologisch woordenboek van het Nederlands (in Dutch), Amsterdam: Amsterdam University Press

    Hungarian

    Etymology

    From New Latin diploma, from Ancient Greek δίπλωμα (díplōma, “folded paper, license”).[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): [ˈdiplomɒ]
    • Hyphenation: dip‧lo‧ma
    • Rhymes: -mɒ

    Noun

    diploma (plural diplomák)

    1. (university/college) degree and its certificate (on completion of higher education)
      Synonym: végzettség
    2. diploma, certificate
      Synonyms: oklevél, bizonyítvány, tanúsítvány

    Declension

    Inflection (stem in long/high vowel, back harmony)
    singular plural
    nominative diploma diplomák
    accusative diplomát diplomákat
    dative diplomának diplomáknak
    instrumental diplomával diplomákkal
    causal-final diplomáért diplomákért
    translative diplomává diplomákká
    terminative diplomáig diplomákig
    essive-formal diplomaként diplomákként
    essive-modal — —
    inessive diplomában diplomákban
    superessive diplomán diplomákon
    adessive diplománál diplomáknál
    illative diplomába diplomákba
    sublative diplomára diplomákra
    allative diplomához diplomákhoz
    elative diplomából diplomákból
    delative diplomáról diplomákról
    ablative diplomától diplomáktól
    non-attributive
    possessive – singular
    diplomáé diplomáké
    non-attributive
    possessive – plural
    diplomáéi diplomákéi
    Possessive forms of diploma
    possessor single possession multiple possessions
    1st person sing. diplomám diplomáim
    2nd person sing. diplomád diplomáid
    3rd person sing. diplomája diplomái
    1st person plural diplománk diplomáink
    2nd person plural diplomátok diplomáitok
    3rd person plural diplomájuk diplomáik

    Derived terms

    Compound words

    References

    1. ^ István Tótfalusi (2005), Idegenszó-tár: Idegen szavak értelmező és etimológiai szótára [A Storehouse of Foreign Words: An Explanatory and Etymological Dictionary of Foreign Words], Budapest: Tinta, →ISBN

    Further reading

    • diploma in Géza Bárczi, László Országh, et al., editors, A magyar nyelv értelmező szótára [The Explanatory Dictionary of the Hungarian Language] (ÉrtSz.), Budapest: Akadémiai Kiadó, 1959–1962. Fifth ed., 1992: →ISBN.
    • diploma in Nóra Ittzés, editor, A magyar nyelv nagyszótára [A Comprehensive Dictionary of the Hungarian Language] (Nszt.), Budapest: Akadémiai Kiadó, 2006–2031 (work in progress; published a–ez as of 2026).

    Indonesian

    Etymology

    From Dutch diploma, from Latin diploma, from Ancient Greek δίπλωμα (díplōma, “folded paper, license”), from διπλόω (diplóō, “to double, fold over”), from διπλόος (diplóos, “double”).

    Pronunciation

    • (Standard Indonesian) IPA(key): /dipˈloma/ [dip̚ˈlo.ma]
    • Rhymes: -oma
    • Syllabification: dip‧lo‧ma

    Noun

    diploma (plural diploma-diploma)

    1. (education) diploma (a document issued by an educational institution testifying that the recipient has earned a degree or has successfully completed a particular course of study)
      Synonyms: ijazah, sijil, sertifikat, surat tanda tamat belajar
    2. (education) a qualification level of a higher level of vocational training than sekolah menengah kejuruan up to an equivalent level of bachelor's degree

    Derived terms

    Further reading

    Italian

    Pronunciation

    • IPA(key): /diˈplɔ.ma/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔma
    • Hyphenation: di‧plò‧ma

    Etymology 1

    From Ancient Greek δίπλωμα (díplōma).[1]

    Noun

    diploma m (plural diplomi)

    1. diploma
    Descendants

    Etymology 2

    See the etymology of the corresponding lemma form.

    Verb

    diploma

    1. inflection of diplomare:
      1. third-person singular present indicative
      2. second-person singular imperative

    References

    1. ^ Pianigiani, Ottorino (1907), “diploma”, in Vocabolario etimologico della lingua italiana (in Italian), Rome: Albrighi & Segati

    Anagrams

    Latin

    Etymology

      Borrowed from Ancient Greek δίπλωμα (díplōma, “folded paper, license”).

      Pronunciation

      Noun

      diplōma n (genitive diplōmatis); third declension

      1. letter of recommendation
      2. a document drawn up by a magistrate, assuring to the holder some favor or privilege, a diploma

      Declension

      Third-declension noun (neuter, imparisyllabic non-i-stem).

      Descendants

      References

      • “diploma”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
      • “diploma”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
      • "diploma", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
      • “diploma”, in Harry Thurston Peck, editor (1898), Harper’s Dictionary of Classical Antiquities, New York: Harper & Brothers
      • “diploma”, in William Smith et al., editor (1890), A Dictionary of Greek and Roman Antiquities, London: William Wayte. G. E. Marindin

      Norwegian Bokmål

      Alternative forms

      Noun

      diploma n

      1. definite plural of diplom

      Norwegian Nynorsk

      Noun

      diploma n

      1. definite plural of diplom

      Portuguese

      Etymology 1

        Learned borrowing from Latin diplōma.

        Pronunciation

        • (Brazil) IPA(key): /d͡ʒiˈplõ.mɐ/

        • Rhymes: -omɐ
        • Hyphenation: di‧plo‧ma

        Noun

        diploma m (plural diplomas)

        1. diploma
        2. bill (legislative), legislative action.
          O Presidente promulga o diploma legislativo. ― The President promulgates the [following] legislative instrument.
        Derived terms

        Etymology 2

          See the etymology of the corresponding lemma form.

          Pronunciation

          • (Brazil) IPA(key): /d͡ʒiˈplõ.mɐ/

          • Hyphenation: di‧plo‧ma

          Verb

          diploma

          1. inflection of diplomar:
            1. third-person singular present indicative
            2. second-person singular imperative

          Further reading

          Romanian

          Etymology

            Borrowed from French diplômer.

            Verb

            a diploma (third-person singular present diplomează, past participle diplomat) 1st conjugation

            1. (transitive) to graduate; to attribute a diploma to

            Conjugation

            References

            • diploma in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN

            Serbo-Croatian

            Noun

            diplóma f (Cyrillic spelling дипло́ма)

            1. (education) diploma
            2. (education) degree

            Declension

            Declension of diploma
            singular plural
            nominative diploma diplome
            genitive diplome diploma
            dative diplomi diplomama
            accusative diplomu diplome
            vocative diplomo diplome
            locative diplomi diplomama
            instrumental diplomom diplomama

            Spanish

            Pronunciation

            • IPA(key): /diˈploma/ [d̪iˈplo.ma]
            • Audio (Venezuela):(file)
            • Rhymes: -oma
            • Syllabification: di‧plo‧ma

            Etymology 1

              Derived from Latin diplōma.

              Noun

              diploma m (plural diplomas)

              1. diploma
              Derived terms

              Etymology 2

                See the etymology of the corresponding lemma form.

                Verb

                diploma

                1. inflection of diplomar:
                  1. third-person singular present indicative
                  2. second-person singular imperative

                Further reading

                Swahili

                Etymology

                  Borrowed from English diploma.

                  Pronunciation

                  Noun

                  diploma class IX (plural diploma class X)

                  1. diploma
                    Synonym: stashahada

                  Turkish

                  Etymology

                    Inherited from Ottoman Turkish دیڀلومه, from Italian diploma.

                    Pronunciation

                    • IPA(key): /dip.ɫoˈma/
                    • Rhymes: -a
                    • Hyphenation: dip‧lo‧ma

                    Noun

                    diploma (definite accusative diplomayı, plural diplomalar)

                    1. (education) diploma

                    Declension

                    Declension of diploma
                    singular plural
                    nominative diploma diplomalar
                    definite accusative diplomayı diplomaları
                    dative diplomaya diplomalara
                    locative diplomada diplomalarda
                    ablative diplomadan diplomalardan
                    genitive diplomanın diplomaların
                    Possessive forms
                    nominative
                    singular plural
                    1st singular diplomam diplomalarım
                    2nd singular diploman diplomaların
                    3rd singular diploması diplomaları
                    1st plural diplomamız diplomalarımız
                    2nd plural diplomanız diplomalarınız
                    3rd plural diplomaları diplomaları
                    definite accusative
                    singular plural
                    1st singular diplomamı diplomalarımı
                    2nd singular diplomanı diplomalarını
                    3rd singular diplomasını diplomalarını
                    1st plural diplomamızı diplomalarımızı
                    2nd plural diplomanızı diplomalarınızı
                    3rd plural diplomalarını diplomalarını
                    dative
                    singular plural
                    1st singular diplomama diplomalarıma
                    2nd singular diplomana diplomalarına
                    3rd singular diplomasına diplomalarına
                    1st plural diplomamıza diplomalarımıza
                    2nd plural diplomanıza diplomalarınıza
                    3rd plural diplomalarına diplomalarına
                    locative
                    singular plural
                    1st singular diplomamda diplomalarımda
                    2nd singular diplomanda diplomalarında
                    3rd singular diplomasında diplomalarında
                    1st plural diplomamızda diplomalarımızda
                    2nd plural diplomanızda diplomalarınızda
                    3rd plural diplomalarında diplomalarında
                    ablative
                    singular plural
                    1st singular diplomamdan diplomalarımdan
                    2nd singular diplomandan diplomalarından
                    3rd singular diplomasından diplomalarından
                    1st plural diplomamızdan diplomalarımızdan
                    2nd plural diplomanızdan diplomalarınızdan
                    3rd plural diplomalarından diplomalarından
                    genitive
                    singular plural
                    1st singular diplomamın diplomalarımın
                    2nd singular diplomanın diplomalarının
                    3rd singular diplomasının diplomalarının
                    1st plural diplomamızın diplomalarımızın
                    2nd plural diplomanızın diplomalarınızın
                    3rd plural diplomalarının diplomalarının
                    Predicative forms
                    singular plural
                    1st singular diplomayım diplomalarım
                    2nd singular diplomasın diplomalarsın
                    3rd singular diploma
                    diplomadır
                    diplomalar
                    diplomalardır
                    1st plural diplomayız diplomalarız
                    2nd plural diplomasınız diplomalarsınız
                    3rd plural diplomalar diplomalardır

                    References