dik

See also: dík, dîk, and -dik

Translingual

Etymology

Abbreviation of English Dinka, Rek.

Symbol

dik

  1. (international standards) ISO 639-3 language code for Southwestern Dinka.

See also

Afrikaans

Etymology

From Dutch dik, from Middle Dutch dicke, from Old Dutch *thikki, from Proto-Germanic *þekuz.

Pronunciation

  • Audio:(file)

Adjective

dik (attributive dik, comparative dikker, superlative dikste)

  1. thick, bulky
  2. fat, obese
    Synonym: vet
  3. dense, viscous or thick when referring to a liquid or gaseous mass, such as mist
    Synonym: dig

Inflection

Inflection of dik
  predicative attributive independent partitive
singular plural
positive dik dikke dikkes diks
comparative dikker dikkere dikkeres dikkers
superlative dikste dikstes —

Derived terms

  • dikbek
  • dikderm

Azerbaijani

Other scripts
Cyrillic дик
Arabic دیک

Etymology

    Inherited from Proto-Turkic *tik- (“vertical; to plant vertically”).

    Pronunciation

    • IPA(key): [dic], [dic͡ç]
    • Audio (Baku):(file)

    Adjective

    dik (comparative daha dik, superlative ən dik, intensive dimdik)

    1. steep
      Synonym: sarp
    2. upright, vertical
    3. high
      Synonym: yüksək
    4. sharp, pointy
    5. (figurative) stubborn
    6. (figurative) unruly

    Derived terms

    Noun

    dik (definite accusative diki, plural diklər)

    1. elevation, height, highness
    2. hillock

    Declension

    Declension of dik
    singular plural
    nominative dikdiklər
    definite accusative dikidikləri
    dative dikədiklərə
    locative dikdədiklərdə
    ablative dikdəndiklərdən
    definite genitive dikindiklərin
    Possessive forms of dik
    nominative
    singular plural
    mənim (“my”) dikim diklərim
    sənin (“your”) dikin diklərin
    onun (“his/her/its”) diki dikləri
    bizim (“our”) dikimiz diklərimiz
    sizin (“your”) dikiniz dikləriniz
    onların (“their”) diki or dikləri dikləri
    accusative
    singular plural
    mənim (“my”) dikimi diklərimi
    sənin (“your”) dikini diklərini
    onun (“his/her/its”) dikini diklərini
    bizim (“our”) dikimizi diklərimizi
    sizin (“your”) dikinizi diklərinizi
    onların (“their”) dikini or diklərini diklərini
    dative
    singular plural
    mənim (“my”) dikimə diklərimə
    sənin (“your”) dikinə diklərinə
    onun (“his/her/its”) dikinə diklərinə
    bizim (“our”) dikimizə diklərimizə
    sizin (“your”) dikinizə diklərinizə
    onların (“their”) dikinə or diklərinə diklərinə
    locative
    singular plural
    mənim (“my”) dikimdə diklərimdə
    sənin (“your”) dikində diklərində
    onun (“his/her/its”) dikində diklərində
    bizim (“our”) dikimizdə diklərimizdə
    sizin (“your”) dikinizdə diklərinizdə
    onların (“their”) dikində or diklərində diklərində
    ablative
    singular plural
    mənim (“my”) dikimdən diklərimdən
    sənin (“your”) dikindən diklərindən
    onun (“his/her/its”) dikindən diklərindən
    bizim (“our”) dikimizdən diklərimizdən
    sizin (“your”) dikinizdən diklərinizdən
    onların (“their”) dikindən or diklərindən diklərindən
    genitive
    singular plural
    mənim (“my”) dikimin diklərimin
    sənin (“your”) dikinin diklərinin
    onun (“his/her/its”) dikinin diklərinin
    bizim (“our”) dikimizin diklərimizin
    sizin (“your”) dikinizin diklərinizin
    onların (“their”) dikinin or diklərinin diklərinin

    Verb

    dik

    1. second-person singular imperative of dikmək

    Further reading

    Basque

    Pronunciation

    • IPA(key): /dik/ [d̪ik]
    • Rhymes: -ik
    • Hyphenation: dik

    Etymology 1

    Verb

    dik

    1. masculine allocutive of du (third-person singular, with third-person singular direct object, present indicative of izan (“to have”, transitive auxiliary))

    Etymology 2

    Verb

    dik

    1. third-person singular, with familiar second-person singular masculine indirect object and singular direct object, present indicative of izan (transitive auxiliary)

    Dutch

    Etymology

    From Middle Dutch dicke, from Old Dutch *thicki, from Proto-West Germanic *þikkwī, from Proto-Germanic *þekuz, from Proto-Indo-European *tégus.

    Pronunciation

    • IPA(key): /dɪk/
    • Audio:(file)
    • Hyphenation: dik
    • Rhymes: -ɪk

    Adjective

    dik (comparative dikker, superlative dikst)

    1. thick
      Antonym: slank
    2. fat
      Antonym: dun
    3. (Netherlands, slang) cool, nice

    Declension

    Declension of dik
    uninflected dik
    inflected dikke
    comparative dikker
    positive comparative superlative
    predicative/adverbial dik dikker het dikst
    het dikste
    indefinite m./f. sing. dikke dikkere dikste
    n. sing. dik dikker dikste
    plural dikke dikkere dikste
    definite dikke dikkere dikste
    partitive diks dikkers —

    Synonyms

    • (all senses): vet

    Derived terms

    Descendants

    • Afrikaans: dik
    • Berbice Creole Dutch: deki
    • Negerhollands: dik
      • → Virgin Islands Creole: dik (archaic)
    • → Aukan: deki
    • → Papiamentu: diki, dek
    • → Saramaccan: dégi (via Skepi Creole Dutch)
    • → Sranan Tongo: deki

    Adverb

    dik

    1. fatly, thickly
    2. (modifying "tevreden") well, rather, considerably

    Hamar

    Pronunciation

    • IPA(key): /dík/

    Ideophone

    dik

    1. all
    2. everyone
    3. everywhere

    References

    • Petrollino, Sara (2016), A Grammar of Hamar: A South Omotic language of Ethiopia‎[2], Leiden University

    Iban

    Pronunciation

    • IPA(key): /dik/

    Pronoun

    dik

    1. you

    Limburgish

    Etymology 1

    See dek.

    Alternative forms

    Pronunciation

    • IPA(key): /dik/
    • Rhymes: -ik

    Adjective

    dik (masculine dike̩, feminine dike̩, comparative dike̩r, superlative diikste̩) (Rheinische Dokumenta spelling)

    1. alternative form of dek (“thick/fat”)
    Derived terms
    • Digde̩
    • Dike̩
    • Dikt

    Etymology 2

    Pronunciation

    • IPA(key): /dek/, [dɪk]

    Adjective

    dik (masculine dikke, feminine dikke, comparative dikker, superlative dikste)

    1. Veldeke spelling of dek
    Derived terms

    Malay

    Etymology

    Clipping of adik, from Proto-Malayic *adi-ʔ, from Proto-Malayo-Chamic *adi-ʔ, from Proto-Malayo-Sumbawan *wadi-ʔ, from Proto-Malayo-Polynesian *huaji-q, from *huaji, from Proto-Austronesian *Suaji.

    Pronunciation

    Noun

    dik (Jawi spelling ديق, plural dik-dik)

    1. alternative form of adik

    Further reading

    • "dik" in Pusat Rujukan Persuratan Melayu (PRPM) [Malay Literary Reference Centre (PRPM)] (in Malay), Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 2017
      (also see "dik" at PRPM first version)

    Maltese

    Alternative forms

    Etymology

      Inherited from Arabic ذِيكَ (ḏīka, “that”). Compare Tunisian Arabic هِاذِيكَة (hēḏīkə).

      Determiner

      dik

      1. feminine singular of dak
        Dik il-mara hija l-oħt tal-omm tiegħu. ― That woman is his mother's sister.

      Noun

      dik f

      1. (euphemistic) apoplexy
      2. (euphemistic) excommunication

      Marshallese

      Etymology

      From Proto-Micronesian *ciki, from Proto-Oceanic *rikit, from Proto-Malayo-Polynesian *dikit, from Proto-Austronesian *dikit.

      Cognate with Hawaiian riʻi, Māori riki, Tahitian riʻi, riʻi, Tongan iliki and Malay dikit.

      Pronunciation

      Verb

      dik

      1. small
      2. young
      3. little

      References

      • Abo, Takaji; Bender Byron W.; Capelle, Alfred; DeBrum, Tony (2009–), “dik”, in Marshallese–English Online Dictionary‎[3]

      Old Khmer

      Etymology 1

      Noun

      dik

      1. Latin script form of ទិក៑ (“water; liquid, fluid”)

      Etymology 2

      Noun

      dik

      1. Latin script form of ទិក៑ (“side of a rectangular figure”)

      Etymology 3

      Verb

      dik

      1. Latin script form of ទិក៑ (“to be small, little; etc.”)

      Adverb

      dik

      1. Latin script form of ទិក៑ (“at least, in the least”)

      Noun

      dik

      1. Latin script form of ទិក៑ (“menial, servant, slave”)

      Old Saxon

      Etymology

      Inherited from Proto-West Germanic *dīk, from Proto-Germanic *dīkaz (compare Dutch dijk, English dyke, dike, Saterland Frisian Diek).

      Noun

      dīk m

      1. dyke, dike; a dam
      2. pond

      Declension

      dīk (masculine a-stem)
      singular plural
      nominative dīk dīkos
      accusative dīk dīkos
      genitive dīkes dīkō
      dative dīke dīkum
      instrumental — —

      Descendants

      • Middle Low German: dīk
        • German Low German: Diek
        • → German: Deich (“dam”)
        • → Estonian: tiik (“pond”)

      See Further

      • “Deich”, in Digitales Wörterbuch der deutschen Sprache‎[4] (in German)

      Talysh

      Etymology

      Borrowed from Azerbaijani dik.

      Adjective

      dik

      1. upright, vertical

      Turkish

      Etymology

      From Ottoman Turkish دیك (dik), from Proto-Turkic *tik-. Cognate with Old Turkic [script needed] (tik), ultimately from Middle Chinese 直 (drik).

      Adjective

      dik (intensive dimdik)

      1. vertical
      2. (geometry) perpendicular; having a right angle

      Derived terms

      Verb

      dik

      1. second-person singular imperative of dikmek

      West Frisian

      Alternative forms

      Etymology

      From Middle Dutch dicke, from Old Dutch *thicki, from Proto-West Germanic *þikkwī, from Proto-Germanic *þekuz (“thick”), from Proto-Indo-European *tégus (“thick”).

      Adjective

      dik

      1. thick

      Zazaki

      Etymology

      From Arabic دِيك (dīk).

      Noun

      dik m

      1. cock, rooster (bird)

      Zealandic

      Etymology

      From Middle Dutch dicke, from Old Dutch *thicki, from Proto-Germanic *þekuz.

      Adjective

      dik

      1. thick
      2. fat

      Inflection

      This adjective needs an inflection-table template.