bocznik

Polish

Etymology

    From boczny + -ik. First attested in 1807.[1][2]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈbɔt͡ʂ.ɲik/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔt͡ʂɲik
    • Syllabification: bocz‧nik

    Noun

    bocznik m inan

    1. (electricity) shunt (connection used as an alternative path between parts of an electrical circuit)

    Declension

    Declension of bocznik
    singular plural
    nominative bocznik boczniki
    genitive bocznika boczników
    dative bocznikowi bocznikom
    accusative bocznik boczniki
    instrumental bocznikiem bocznikami
    locative boczniku bocznikach
    vocative boczniku boczniki

    Derived terms

    adjective
    verb
    verb

    References

    1. ^ Dziennik podręczny dla podofficerów i żołnierzy, czyli wyiątek z przepisów woyskowych dla piechoty, względem służby wewnętrzney, karności i porządku‎[1], 1807, page 40
    2. ^ bocznik in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “bocznik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)