blondinus

Latin

Etymology

    From blondus + -inus.

    Pronunciation

    Adjective

    blondinus (feminine blondina, neuter blondinum); first/second-declension adjective (Medieval Latin)

    1. yellow

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative blondinus blondina blondinum blondinī blondinae blondina
    genitive blondinī blondinae blondinī blondinōrum blondinārum blondinōrum
    dative blondinō blondinae blondinō blondinīs
    accusative blondinum blondinam blondinum blondinōs blondinās blondina
    ablative blondinō blondinā blondinō blondinīs
    vocative blondine blondina blondinum blondinī blondinae blondina

    See also

    Colors in Classical and Old Latin · colōrēs (layout · text)
         albus, candidus, cānus, marmoreus (poetic), eburneus (poetic), niveus (poetic), argenteus (poetic), lacteus (poetic)      pullus, fuscus, aquilus, mūrīnus (of livestock)      āter, niger, furvus, piceus (poetic)
                 rūfus, russus, ruber, flammeus (poetic), rōbus (of oxen), burrus; pūniceus, spādīx (poetic), sanguineus (poetic)              rutilus, fulvus (poetic), rāvus (of eyes), aureus (poetic), croceus (poetic); rūbidus, niger, badius (of horses)              lūridus, flāvus, lūteus, gilvus (of horses), helvus (of cattle); cēreus (poetic)
                 viridis, flāvus (poetic)              viridis, herbeus, fulvus (poetic)              viridis, glaucus, caeruleus (poetic, only dark)
                              glaucus, caesius (of eyes)              līvidus, caeruleus, ferrūgineus (poetic), glaucus
                 violāceus              purpureus (underlying shade)              roseus

    References