biwakowicz

Polish

Etymology

    From biwak + -owicz. First attested in 1961.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /bi.vaˈkɔ.vit͡ʂ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔvit͡ʂ
    • Syllabification: bi‧wa‧ko‧wicz

    Noun

    biwakowicz m pers (female equivalent biwakowiczka)

    1. bivouacer
      Hypernym: obozowicz
      doświadczony biwakowicz ― an experienced bivouacer
      nieodpowiedzialni biwakowicze ― an irresponsible bivouacer
      zdyscyplinowani biwakowicze ― a disciplined bivouacer
      ekwipunek biwakowicza ― a bivouacer's gear
      wyżywienie biwakowicza ― a bivouacer' provisions
      biwakowicze wyruszyli na wycieczkę ― bivouacers headed out on a trip

    Declension

    Declension of biwakowicz
    singular plural
    nominative biwakowicz biwakowicze
    genitive biwakowicza biwakowiczów
    dative biwakowiczowi biwakowiczom
    accusative biwakowicza biwakowiczów
    instrumental biwakowiczem biwakowiczami
    locative biwakowiczu biwakowiczach
    vocative biwakowiczu biwakowicze
    adjective
    verbs

    References

    1. ^ biwakowicz in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “biwakowicz”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “biwakowicz”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)