affatim

Latin

Alternative forms

Etymology

    Univerbation of ad + *fatis (“to weariness”, “ad nauseam”).

    Pronunciation

    Adverb

    affatim (not comparable)

    1. sufficiently, amply, enough
      Synonym: satis
      Antonym: parum
      Coordinate terms: nimium; minimum
      • c. 194 BCE, Plautus, Poenulus 867–868:
        Quid est, quod male sit tibi, quoi domi sit quod edis quod ames adfatim,
        neque triobolum ullum amicae das et ductas gratiis?
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 195 BCE, Plautus, Trinummus 1185:
        miseria <una> uni quidem hominist adfatim.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 59 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum 2.16.3:
        Puto enim me Dicaearcho adfatim satis fecisse; respicio nunc ad hanc familiam quae mihi non modo ut requiescam permittit, sed reprehendit quia non semper quierim.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 45 BCE, Cicero, De natura deorum 2.127:
        isdemque seminibus et homines adfatim vescuntur
        (please add an English translation of this quotation)
      • 45 BCE, Cicero, Tusculanae disputationes 2.24:
        Tum iecore opimo farta et satiata adfatim
        Clangorem fundit vastum et sublime avolans
        Pinnata cauda nostrum adulat sanguinem.
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 40 BCE, Gaius Sallustius Crispus, Bellum Jugurthinum 43:
        Igitur diffidens ueteri exercitui milites scribere, praesidia undique arcessere, arma tela equos et cetera instrumenta militiae parare, ad hoc commeatum affatim, denique omnia, quae in bello vario et multarum rerum egenti usui esse solent
        (please add an English translation of this quotation)
      • 77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 18.148:
        De cytiso, cui et ipsi principatus datur in pabulis, adfatim diximus inter frutices.
        (please add an English translation of this quotation)

    Usage notes

    According to Jean-Baptiste Gardin Dumesnil's Lateinische Synonymik,[1] affatim is distinguished from satis by its subjectivity: it is used when one desires no more, while satis is used when there is no need anymore.

    Pronoun

    affatim (indeclinable)

    1. enough [with genitive ‘of something’]
      Synonym: satis
      Antonym: parum
      Coordinate terms: nimium; minimum

    Usage notes

    Only used in the nominative and accusative cases.

    References

    1. ^ Jean-Baptiste Gardin Dumesnil (1831), “Affatim, Satis, Satis superque.”, in D. Ludwig Ramshorn, editor, Lateinische Synonymik [Latin Synonymy] (in German), volume 1, Leipzig: Baumgärtnerische Buchhandlung, page 50

    Further reading