zaman

See also: Zaman and zamân

English

A zaman tree

Etymology

From Cariban.

Pronunciation

  • IPA(key): /zəˈmɑn/

Noun

zaman (plural zamans)

  1. Albizia saman, a large tropical tree in the pea family.
    • 1995, Madison Smartt Bell, All souls' rising‎[1], page 327:
      On shore, the mule's pinkish ears revolved lazily in the shade of the zaman tree.

Synonyms

See also

Anagrams

Azerbaijani

Other scripts
Cyrillic заман
Arabic classical sp زمان
modern Iranian sp

Etymology

    Borrowed from Persian زمان (zamân).

    Pronunciation

    • IPA(key): [zɑˈmɑn]
    • Audio:(file)
    • Hyphenation: za‧man

    Noun

    zaman (definite accusative zamanı, plural zamanlar)

    1. time
      Synonym: vaxt
      Zaman puldur. ― Time is money.
    2. (grammar) tense
      keçmiş zaman ― past tense
      indiki zaman ― present tense
      gələcək zaman ― future tense

    Declension

    Declension of zaman
    singular plural
    nominative zamanzamanlar
    definite accusative zamanızamanları
    dative zamanazamanlara
    locative zamandazamanlarda
    ablative zamandanzamanlardan
    definite genitive zamanınzamanların
    Possessive forms of zaman
    nominative
    singular plural
    mənim (“my”) zamanım zamanlarım
    sənin (“your”) zamanın zamanların
    onun (“his/her/its”) zamanı zamanları
    bizim (“our”) zamanımız zamanlarımız
    sizin (“your”) zamanınız zamanlarınız
    onların (“their”) zamanı or zamanları zamanları
    accusative
    singular plural
    mənim (“my”) zamanımı zamanlarımı
    sənin (“your”) zamanını zamanlarını
    onun (“his/her/its”) zamanını zamanlarını
    bizim (“our”) zamanımızı zamanlarımızı
    sizin (“your”) zamanınızı zamanlarınızı
    onların (“their”) zamanını or zamanlarını zamanlarını
    dative
    singular plural
    mənim (“my”) zamanıma zamanlarıma
    sənin (“your”) zamanına zamanlarına
    onun (“his/her/its”) zamanına zamanlarına
    bizim (“our”) zamanımıza zamanlarımıza
    sizin (“your”) zamanınıza zamanlarınıza
    onların (“their”) zamanına or zamanlarına zamanlarına
    locative
    singular plural
    mənim (“my”) zamanımda zamanlarımda
    sənin (“your”) zamanında zamanlarında
    onun (“his/her/its”) zamanında zamanlarında
    bizim (“our”) zamanımızda zamanlarımızda
    sizin (“your”) zamanınızda zamanlarınızda
    onların (“their”) zamanında or zamanlarında zamanlarında
    ablative
    singular plural
    mənim (“my”) zamanımdan zamanlarımdan
    sənin (“your”) zamanından zamanlarından
    onun (“his/her/its”) zamanından zamanlarından
    bizim (“our”) zamanımızdan zamanlarımızdan
    sizin (“your”) zamanınızdan zamanlarınızdan
    onların (“their”) zamanından or zamanlarından zamanlarından
    genitive
    singular plural
    mənim (“my”) zamanımın zamanlarımın
    sənin (“your”) zamanının zamanlarının
    onun (“his/her/its”) zamanının zamanlarının
    bizim (“our”) zamanımızın zamanlarımızın
    sizin (“your”) zamanınızın zamanlarınızın
    onların (“their”) zamanının or zamanlarının zamanlarının

    See also

    References

    Anagrams

    Indonesian

    Alternative forms

    Etymology

    Inherited from Malay zaman, from Persian زمان (zamân), from Middle Persian 𐭥𐭣𐭭𐭠 (ODNA /⁠zamān⁠/), 𐭦𐭬𐭠𐭭𐭩 (ẕmʾn' /⁠zamān⁠/), 𐭦𐭬𐭭𐭩 (zmn' /⁠zamān⁠/), 𐫉𐫖𐫀𐫗 (zmʾn /⁠zamān⁠/), from Old Persian *jamānā.

    Pronunciation

    Noun

    zaman

    1. age (a particular period of time in history, as distinguished from others)
    2. age (a great period in the history of the Earth)
    3. era; time (a time period of indeterminate length, generally more than one year)
    4. period (a length of time in history seen as a single coherent entity)

    Hyponyms

    • zaman bahari
    • zaman baheula
    • zaman batu
    • zaman batu baru
    • zaman batu tua
    • zaman belanda
    • zaman besi
    • zaman dahulu
    • zaman es
    • zaman inkonsistensi
    • zaman keemasan
    • zaman kini
    • zaman kuda gigit besi
    • zaman malaise
    • zaman pendudukan jepang
    • zaman perunggu
    • zaman prasejarah
    • zaman tandun
    • zaman tersier

    Derived terms

    Malay

    Etymology

    From Persian زمان (zamân).

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈzaman/
    • Rhymes: -aman

    Noun

    zaman (Jawi spelling زمان)

    1. era; age; epoch; period; time (a distinct period of time in history or a person's life).
      Synonyms: masa, waktu, era, epok
      Kita sekarang hidup pada zaman moden.
      We now live in the modern era.
      Muzium itu menyimpan artifak dari zaman batu.
      The museum keeps artifacts from the stone age.
      Dia teringat kenangan pada zaman kanak-kanaknya.
      He remembered memories from his childhood time.

    Derived terms

    Affixations
    Reduplications
    Compounds
    • akhir zaman (“end of times”)
    • zaman ais (“ice age”)
    • zaman batu (“stone age”)
    • zaman batu baru
    • zaman batu tua
    • zaman besi (“Iron Age”)
    • zaman dahulu (“olden days; the past”)
    • zaman keemasan
    • zaman kini (“modern times, present day”)
    • zaman moden (“modern times”)
    • zaman pendudukan Jepun (“Japanese occupation period”)
    • zaman penjajahan (“colonial era”)
    • zaman perunggu (“Bronze Age”)
    • zaman prasejarah (“historical period”)
    • zaman purba (“ancient times”)
    • zaman silam (“the past; bygone era”)

    Descendants

    • Indonesian: zaman

    Further reading

    Mauritian Creole

    Noun

    zaman

    1. alternative spelling of zamann (“almond”)

    References

    • Baker, Philip; Hookoomsing, Vinesh Y. (1987), Diksiyoner kreol morisyeṅ [Mauritian Creole Dictionary] (in French and English), Paris: L'Harmattan, →ISBN, page 340

    Romanian

    Etymology

      Borrowed from Ottoman Turkish زمان (zaman).

      Noun

      zaman n (plural zamanuri)

      1. (obsolete) occasion, opportunity

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative zaman zamanul zamanuri zamanurile
      genitive-dative zaman zamanului zamanuri zamanurilor
      vocative zamanule zamanurilor

      References

      • zaman in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN

      Serbo-Croatian

      Etymology 1

      Borrowed from Ottoman Turkish زمان (zamân), from Persian زمان (zamân).

      Pronunciation

      • IPA(key): /zǎmaːn/
      • Hyphenation: za‧man

      Noun

      zàmān m inan (Cyrillic spelling за̀ма̄н)

      1. (regional, Bosnia) time
      2. (regional, Bosnia) epoch, era
      Declension
      Declension of zaman
      singular plural
      nominative zaman zamani
      genitive zamana zamana
      dative zamanu zamanima
      accusative zaman zamane
      vocative zamane zamani
      locative zamanu zamanima
      instrumental zamanom zamanima

      Etymology 2

      Inherited from Proto-Slavic *za vъ manъ; compare za, u, mána.

      Pronunciation

      • IPA(key): /zâmaːn/
      • Hyphenation: za‧man

      Adverb

      zȁmān (Cyrillic spelling за̏ма̄н)

      1. in vain, futile
      2. free of charge, gratis

      Slovene

      FWOTD – 11 July 2013

      Etymology

      From Proto-Slavic *za vъ manъ. First attested in the 16th century.

      Pronunciation

      • IPA(key): /zamán/

      Adverb

      zamȁn

      1. in vain, without success
        vse je zaman ― it's all in vain

      Quotations

      • For quotations using this term, see Citations:zaman.

      Further reading

      • “zaman”, in Slovarji Inštituta za slovenski jezik Frana Ramovša ZRC SAZU (in Slovene), 2014–2026

      Turkish

      Etymology

      From Ottoman Turkish زمان (zamân), from Old Anatolian Turkish زمان (zamân), from Classical Persian زَمَان (zamān)

      Pronunciation

      • IPA(key): /zaˈman/, (definite accusative) /za.maːˈnɯ/
      • Audio:(file)

      Noun

      zaman (definite accusative zamanı, plural zamanlar)

      1. time (progression into the future with the passing of present and past events)
        • Sibel Alaş (1998), “Çok Ayıp”‎[3] (in Turkish):
          Ah bir dokun tepeden tırnağa
          Titrer gönlüm seni istedim bunca zaman.
          Oh, if only you would touch me from head to toe
          My heart trembles, I've wanted you all this time.
      2. duration
        Synonym: süre
      3. interval (of time)
        Synonym: ara
      4. epoch, era
        Synonyms: çağ, dönem
      5. (grammar) tense

      Declension

      Declension of zaman
      singular plural
      nominative zaman zamanlar
      definite accusative zamanı zamanları
      dative zamana zamanlara
      locative zamanda zamanlarda
      ablative zamandan zamanlardan
      genitive zamanın zamanların
      Possessive forms
      nominative
      singular plural
      1st singular zamanım zamanlarım
      2nd singular zamanın zamanların
      3rd singular zamanı zamanları
      1st plural zamanımız zamanlarımız
      2nd plural zamanınız zamanlarınız
      3rd plural zamanları zamanları
      definite accusative
      singular plural
      1st singular zamanımı zamanlarımı
      2nd singular zamanını zamanlarını
      3rd singular zamanını zamanlarını
      1st plural zamanımızı zamanlarımızı
      2nd plural zamanınızı zamanlarınızı
      3rd plural zamanlarını zamanlarını
      dative
      singular plural
      1st singular zamanıma zamanlarıma
      2nd singular zamanına zamanlarına
      3rd singular zamanına zamanlarına
      1st plural zamanımıza zamanlarımıza
      2nd plural zamanınıza zamanlarınıza
      3rd plural zamanlarına zamanlarına
      locative
      singular plural
      1st singular zamanımda zamanlarımda
      2nd singular zamanında zamanlarında
      3rd singular zamanında zamanlarında
      1st plural zamanımızda zamanlarımızda
      2nd plural zamanınızda zamanlarınızda
      3rd plural zamanlarında zamanlarında
      ablative
      singular plural
      1st singular zamanımdan zamanlarımdan
      2nd singular zamanından zamanlarından
      3rd singular zamanından zamanlarından
      1st plural zamanımızdan zamanlarımızdan
      2nd plural zamanınızdan zamanlarınızdan
      3rd plural zamanlarından zamanlarından
      genitive
      singular plural
      1st singular zamanımın zamanlarımın
      2nd singular zamanının zamanlarının
      3rd singular zamanının zamanlarının
      1st plural zamanımızın zamanlarımızın
      2nd plural zamanınızın zamanlarınızın
      3rd plural zamanlarının zamanlarının

      Hypernyms

      • (time: physics): uzayzaman

      Derived terms

      • bir zamanlar
      • zaman almak
      • zaman aşımı
      • zaman ayarlı
      • zaman belirteci
      • zaman bırakmak
      • zaman bilimi
      • zaman birimi
      • zaman dizini
      • zaman eki
      • zaman geçirmek
      • zaman ile yarışmak
      • zaman kazanmak
      • zaman kollamak
      • zaman öldürmek
      • zaman tanımak
      • zaman tüneli
      • zaman vermek
      • zaman zaman
      • zaman zarfı
      • zamana uymak
      • zamanında
      • zamanla
      • zamansız

      References

      • “zaman”, in Turkish dictionaries, Türk Dil Kurumu
      • “zaman”, in RTÜK Telaffuz Sözlüğü [Pronunciation [Standard Turkish] Dictionary by RTÜK] (in Turkish), Ankara: Radyo ve Televizyon Üst Kurulu
      • Nişanyan, Sevan (2002–), “zaman”, in Nişanyan Sözlük

      Turkmen

      Etymology

      From Persian زمان (zamân).

      Pronunciation

      • IPA(key): [ðɑˈmɑːn]
      • Hyphenation: za‧man

      Noun

      zaman (definite accusative zamany, plural zamanlar)

      1. time, age, era
      2. time, occasion
      3. (grammar) tense

      Declension

      Declension of zaman
      singular plural
      nominative zaman zamanlar
      accusative zamany zamanlary
      genitive zamanyň zamanlaryň
      dative zamana zamanlara
      locative zamanda zamanlarda
      ablative zamandan zamanlardan

      Further reading

      • “zaman” in Enedilim.com
      • “zaman” in Webonary.org

      Waigali

      Etymology

      Borrowed from Persian زمان (zamân).

      Pronunciation

      • IPA(key): /zaˈman/

      Noun

      zaman (Nisheigram)

      1. time

      Derived terms