wędrowiec

Polish

Etymology

    From wędrować + -iec.

    Pronunciation

    • IPA(key): /vɛnˈdrɔ.vjɛt͡s/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔvjɛt͡s
    • Syllabification: wę‧dro‧wiec

    Noun

    wędrowiec m pers

    1. (literary) wanderer, wayfarer, traveller on foot; person on a journey with no definite end

    Declension

    Declension of wędrowiec
    singular plural
    nominative wędrowiec wędrowcy, wędrowce1
    genitive wędrowca wędrowców
    dative wędrowcowi wędrowcom
    accusative wędrowca wędrowców
    instrumental wędrowcem wędrowcami
    locative wędrowcu wędrowcach
    vocative wędrowcu, wędrowcze wędrowcy

    1Deprecative.

    Further reading

    • “wędrowiec”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “wędrowiec”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)