vinculo

See also: vinculó and vínculo

Catalan

Verb

vinculo

  1. first-person singular present indicative of vincular

Latin

Etymology

    From vinculum +‎ -ō, from vinciō (“bind, fetter, tie”).

    Pronunciation

    Verb

    vinculō (present infinitive vinculāre, perfect active vinculāvī, supine vinculātum); first conjugation

    1. (transitive) to fetter, bind, chain
      Synonyms: cōnfīgō, cōnserō, fīgō, illigō, colligō, ligō, adalligō, dēligō, alligō, nectō, cōnectō, dēfīgō, fīgō, dēstinō, pangō
      Antonyms: explicō, absolvō, dissolvō, solvō

    Conjugation

    Synonyms

    Derived terms

    Descendants

    • ⇒ Vulgar Latin: *advinculāre
    • → Catalan: vincular
    • → Italian: vincolare
    • → Portuguese: vincular
    • → Sicilian: vinculari
    • → Spanish: vincular

    References

    • “vinculo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “vinculo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • to be bound by the closest ties of friendship: artissimo amicitiae vinculo or summa familiaritate cum aliquo coniunctum esse
      • (ambiguous) to burst one's chains: vincula rumpere
      • (ambiguous) to put some one in irons, chains: in vincula (custodiam) dare aliquem
      • (ambiguous) to put some one in irons, chains: in vincula, in catenas conicere aliquem

    Portuguese

    Verb

    vinculo

    1. first-person singular present indicative of vincular

    Spanish

    Verb

    vinculo

    1. first-person singular present indicative of vincular