uspokajacz

Polish

Etymology

    From uspokajać + -acz. First attested in 1849.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /u.spɔˈka.jat͡ʂ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ajat͡ʂ
    • Syllabification: u‧spo‧ka‧jacz

    Noun

    uspokajacz m pers

    1. (obsolete) calmer; peacemaker

    Declension

    Declension of uspokajacz
    singular plural
    nominative uspokajacz uspokajacze
    genitive uspokajacza uspokajaczy, uspokajaczów
    dative uspokajaczowi uspokajaczom
    accusative uspokajacza uspokajaczy, uspokajaczów
    instrumental uspokajaczem uspokajaczami
    locative uspokajaczu uspokajaczach
    vocative uspokajaczu uspokajacze

    References

    1. ^ Edmund Chojecki (1849), Rewolucjoniści i stronnictwa wsteczne (in Polish), page 288

    Further reading

    • “uspokajacz”, in Polish dictionaries at PWN‎[1] (in Polish)
    • uspokajacz in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego