sultan

English

Alternative forms

Etymology

    Borrowed from Middle French sultan or Medieval Latin sultanus, from Ottoman Turkish سلطان (sultan), from Arabic سُلْطَان (sulṭān, “strength, authority, ruler”).[1][2] Compare Hebrew שִׁלְטוֹן (shiltón) and סוּלְטָן (sultán). Doublet of soldan.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈsʌltən/
    • Audio (Southern England):(file)
    • Hyphenation: sul‧tan
    • Rhymes: -ʌltən

    Noun

    sultan (countable and uncountable, plural sultans or (rare, only in certain senses) salateen)

    1. (historical) The holder of a secular office, formally subordinate to, but de facto the power behind the throne of, the caliph.
    2. A hereditary ruler in various Muslim states (sultanate), varying from petty principalities (as in Yemen), often vassal of a greater ruler, to independent realms, such as Oman, Brunei, Morocco (until 1957) or an empire such as the Turkish Ottoman Empire.
      • 2006, “Jambi”, performed by Tool:
        Here from the king's mountain view
        Here from the wild dream come true
        Feast like a sultan, I do
        On treasures and flesh never few
    3. (card games, uncountable) A variant of solitaire, played with two decks of cards.
    4. A breed of chicken originating in Turkey, kept primarily in gardens for ornamental reasons. See: sultan (chicken)

    Derived terms

    Descendants

    • → Chinese: 蘇丹 / 苏丹 (sūdān)

    Translations

    See also

    References

    1. ^ “sultan, n.”, in OED Online Paid subscription required⁠, Oxford: Oxford University Press, launched 2000.
    2. ^ “sultan”, in The American Heritage Dictionary of the English Language, Fourth Edition, 2008

    Anagrams

    Azerbaijani

    Other scripts
    Cyrillic султан
    Arabic classical sp سلطان
    modern Iranian sp

    Alternative forms

    Etymology

      Borrowed from Arabic سُلْطَان (sulṭān).

      Pronunciation

      • IPA(key): [suɫˈtɑn]
      • Audio (Baku):(file)

      Noun

      sultan (definite accusative sultanı, sound plural sultanlar, broken plural səlatin)[1]

      1. sultan

      Declension

      Declension of sultan
      singular plural
      sound broken
      nominative sultansultanlarsəlatin
      definite accusative sultanısultanlarısəlatini
      dative sultanasultanlarasəlatinə
      locative sultandasultanlardasəlatində
      ablative sultandansultanlardansəlatindən
      definite genitive sultanınsultanlarınsəlatinin
      Possessive forms of sultan
      nominative
      singular plural
      sound broken
      mənim (“my”) sultanım sultanlarım səlatinim
      sənin (“your”) sultanın sultanların səlatinin
      onun (“his/her/its”) sultanı sultanları səlatini
      bizim (“our”) sultanımız sultanlarımız səlatinimiz
      sizin (“your”) sultanınız sultanlarınız səlatininiz
      onların (“their”) sultanı or sultanları sultanları səlatini
      accusative
      singular plural
      sound broken
      mənim (“my”) sultanımı sultanlarımı səlatinimi
      sənin (“your”) sultanını sultanlarını səlatinini
      onun (“his/her/its”) sultanını sultanlarını səlatinini
      bizim (“our”) sultanımızı sultanlarımızı səlatinimizi
      sizin (“your”) sultanınızı sultanlarınızı səlatininizi
      onların (“their”) sultanını or sultanlarını sultanlarını səlatinini
      dative
      singular plural
      sound broken
      mənim (“my”) sultanıma sultanlarıma səlatinimə
      sənin (“your”) sultanına sultanlarına səlatininə
      onun (“his/her/its”) sultanına sultanlarına səlatininə
      bizim (“our”) sultanımıza sultanlarımıza səlatinimizə
      sizin (“your”) sultanınıza sultanlarınıza səlatininizə
      onların (“their”) sultanına or sultanlarına sultanlarına səlatininə
      locative
      singular plural
      sound broken
      mənim (“my”) sultanımda sultanlarımda səlatinimdə
      sənin (“your”) sultanında sultanlarında səlatinində
      onun (“his/her/its”) sultanında sultanlarında səlatinində
      bizim (“our”) sultanımızda sultanlarımızda səlatinimizdə
      sizin (“your”) sultanınızda sultanlarınızda səlatininizdə
      onların (“their”) sultanında or sultanlarında sultanlarında səlatinində
      ablative
      singular plural
      sound broken
      mənim (“my”) sultanımdan sultanlarımdan səlatinimdən
      sənin (“your”) sultanından sultanlarından səlatinindən
      onun (“his/her/its”) sultanından sultanlarından səlatinindən
      bizim (“our”) sultanımızdan sultanlarımızdan səlatinimizdən
      sizin (“your”) sultanınızdan sultanlarınızdan səlatininizdən
      onların (“their”) sultanından or sultanlarından sultanlarından səlatinindən
      genitive
      singular plural
      sound broken
      mənim (“my”) sultanımın sultanlarımın səlatinimin
      sənin (“your”) sultanının sultanlarının səlatininin
      onun (“his/her/its”) sultanının sultanlarının səlatininin
      bizim (“our”) sultanımızın sultanlarımızın səlatinimizin
      sizin (“your”) sultanınızın sultanlarınızın səlatininizin
      onların (“their”) sultanının or sultanlarının sultanlarının səlatininin

      References

      1. ^ Abdullayev, Bəhruz; Əsgərli, Mirzə; Zərinəzadə, Həsən (2005), “səlatin”, in Məmməd Adilov, editor, Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında işlənən ərəb və fars sözləri lüğəti [Dictionary of Arabic and Persian words in classical Azerbaijani literature]‎[1], volume II, Baku: Şərq-Qərb, →ISBN Invalid ISBN, page 273

      Further reading

      Danish

      Etymology

      From Arabic سُلْطَان (sulṭān).

      Noun

      sultan c (singular definite sultanen, plural indefinite sultaner)

      1. sultan (ruler)

      Declension

      Declension of sultan
      common
      gender
      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative sultan sultanen sultaner sultanerne
      genitive sultans sultanens sultaners sultanernes

      References

      Dutch

      Etymology

      From Turkish sultan, from Arabic سُلْطَان (sulṭān), from Aramaic שולטנא (šulṭānā, “strength, authority”).

      Pronunciation

      • IPA(key): /ˈsʏl.tɑn/
      • Audio:(file)
      • Hyphenation: sul‧tan

      Noun

      sultan m (plural sultans, no diminutive, female equivalent sultane)

      1. sultan, a Muslim ruler title
      2. a certain pastry

      Derived terms

      References

      • M. J. Koenen & J. Endepols, Verklarend Handwoordenboek der Nederlandse Taal (tevens Vreemde-woordentolk), Groningen, Wolters-Noordhoff, 1969 (26th edition) [Dutch dictionary in Dutch]

      Estonian

      Etymology

      From German Sultan.

      Noun

      sultan (genitive sultani, partitive sultanit)

      1. sultan (ruler)

      Declension

      Declension of sultan (ÕS type 2e/minut, no gradation)
      singular plural
      nominative sultan sultanid
      accusative nom.
      gen. sultani
      genitive sultanite
      partitive sultanit sultaneid
      illative sultanisse sultanitesse
      sultaneisse
      inessive sultanis sultanites
      sultaneis
      elative sultanist sultanitest
      sultaneist
      allative sultanile sultanitele
      sultaneile
      adessive sultanil sultanitel
      sultaneil
      ablative sultanilt sultanitelt
      sultaneilt
      translative sultaniks sultaniteks
      sultaneiks
      terminative sultanini sultaniteni
      essive sultanina sultanitena
      abessive sultanita sultaniteta
      comitative sultaniga sultanitega

      Derived terms

      • sultaniriik

      Further reading

      • “sultan”, in [EKSS] Eesti keele seletav sõnaraamat [Descriptive Dictionary of the Estonian Language] (in Estonian) (online version), Tallinn: Eesti Keele Sihtasutus (Estonian Language Foundation), 2009
      • sultan in Sõnaveeb (Eesti Keele Instituut)

      French

      Etymology

      Inherited from Middle French sultan (“ruler of a Muslim state”), from Ottoman Turkish سلطان. See English sultan for more.

      Pronunciation

      • IPA(key): /syl.tɑ̃/
      • Audio:(file)

      Noun

      sultan m (plural sultans, feminine sultane)

      1. a sultan: a Muslim ruler with a certain title
      2. a silk-ornamented basket
      3. a perfume sachet to put in a linen coffer

      Synonyms

      Descendants

      References

      • Nouveau Petit Larousse illustré. Dictionnaire encyclopédique. Paris, Librairie Larousse, 1952, 146th edition

      Further reading

      Icelandic

      Noun

      sultan

      1. definite nominative singular of sulta

      Indonesian

      Etymology

      From Malay sultan, from Arabic سُلْطَان (sulṭān), from Aramaic שולטנא (šulṭānā, “strength, authority, ruler, prince”).

      Pronunciation

      • (Standard Indonesian) IPA(key): /ˈsultan/ [ˈsul.t̪an]
      • Rhymes: -ultan
      • Syllabification: sul‧tan

      Noun

      sultan (plural sultan-sultan)

      1. sultan
        1. (historical) The holder of a secular office, formally subordinate to, but de facto the power behind the throne of, the caliph.
        2. A hereditary ruler in various Muslim states (sultanate), varying from petty principalities (as in Yemen), often vassal of a greater ruler, to independent realms, such as Oman, Brunei, Morocco (until 1957) or an empire such as the Turkish Ottoman Empire.
      2. (slang) rich: the rich people of a society or the world collectively, the rich class of a society

      Synonyms

      Derived terms

      • bersultan
      • kesultanan

      Further reading

      Malay

      Etymology

        From Arabic سُلْطَان (sulṭān), from Aramaic שולטנא (šulṭānā, “strength, authority, ruler, prince”).

        Noun

        sultan (Jawi spelling سلطان, plural sultan-sultan)

        1. sultan (ruler)

        Derived terms

        • kesultanan

        Descendants

        • Indonesian: sultan
        • → Min Nan: 史丹 (sú-tan)
        • → Tagalog: sultan

        Further reading

        Maltese

        Root
        s-l-t-n
        9 terms

        Alternative forms

        Etymology

          Inherited from Arabic سُلْطَان (sulṭān).

          Pronunciation

          • IPA(key): /sulˈtaːn/
          • Rhymes: -aːn

          Noun

          sultan m (plural slaten, female equivalent sultana, diminutive slajten or slajtan)

          1. (dated, historical or figurative) king, monarch, ruler
            Synonym: re
            • 2008, Trevor Żahra, Il-Ġenn li Jżommni f’Sikti, Merlin Publishers, →ISBN:
              Is-sema bagħatlu sabi u s-sultan żamm kelmtu!
              (please add an English translation of this quotation)

          Usage notes

          • The word is rare for the kings of modern internationally recognised states, but is otherwise still used in a broader or historical sense. Compare the same in saltna versus renju.

          Middle French

          Etymology

            From Ottoman Turkish سلطان (or an Old Anatolian Turkish ancestor) or directly from Arabic سُلْطَان (sulṭān).

            Noun

            sultan m (plural sultans)

            1. sultan (ruler of a Muslim state)

            Descendants

            Norwegian Bokmål

            Etymology

            From Arabic سُلْطَان (sulṭān).

            Noun

            sultan m (definite singular sultanen, indefinite plural sultaner, definite plural sultanene)

            1. sultan (ruler)

            References

            Norwegian Nynorsk

            Etymology

            From Arabic سُلْطَان (sulṭān).

            Noun

            sultan m (definite singular sultanen, indefinite plural sultanar, definite plural sultanane)

            1. sultan (ruler)

            References

            Piedmontese

            Pronunciation

            • IPA(key): /sylˈtaŋ/

            Noun

            sultan m

            1. sultan (ruler)

            Romanian

            Etymology

            Borrowed from Ottoman Turkish سلطان (sultan), from Arabic سُلْطَان (sulṭān).

            Pronunciation

            • IPA(key): /sulˈtan/

            Noun

            sultan m (plural sultani)

            1. sultan

            Declension

            singular plural
            indefinite definite indefinite definite
            nominative-accusative sultan sultanul sultani sultanii
            genitive-dative sultan sultanului sultani sultanilor
            vocative sultanule sultanilor

            Derived terms

            Further reading

            Serbo-Croatian

            Etymology

            From Ottoman Turkish سلطان (compare Turkish sultan), from Arabic سُلْطَان (sulṭān). First attested in the 13th century.[1]

            Pronunciation

            • IPA(key): /sǔltaːn/
            • Hyphenation: sul‧tan

            Noun

            sùltān m anim (Cyrillic spelling су̀лта̄н)

            1. sultan

            Declension

            Declension of sultan
            singular plural
            nominative sùltān sultani
            genitive sultána sultana
            dative sultanu sultanima
            accusative sultana sultane
            vocative sultane sultani
            locative sultanu sultanima
            instrumental sultanom sultanima

            References

            1. ^ Matasović, Ranko, Dubravka Ivšić Majić, Tijmen Pronk (2021), “sùltān”, in Matasović, Ranko, editor, Etimološki rječnik hrvatskoga jezika [Etymological dictionary of the Croatian language] (in Serbo-Croatian), volume II: O – Ž, Zagreb: Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje, page 404

            Further reading

            • “sultan”, in Hrvatski jezični portal [Croatian language portal] (in Serbo-Croatian), 2006–2026

            Slovene

            Noun

            sultan m anim

            1. sultan (ruler)

            Declension

            This noun needs an inflection-table template.

            Further reading

            • “sultan”, in Slovarji Inštituta za slovenski jezik Frana Ramovša ZRC SAZU (in Slovene), 2014–2026

            Swedish

            Etymology

            From Arabic سُلْطَان (sulṭān).

            Noun

            sultan c

            1. sultan (ruler)

            Declension

            Descendants

            Further reading

            Anagrams

            Tagalog

            Etymology

              Either from Malay sultan or from Spanish sultán, ultimately from Arabic سُلْطَان (sulṭān).

              Pronunciation

              • (Standard Tagalog) IPA(key): /sulˈtan/ [sʊlˈt̪an̪]
              • Rhymes: -an
              • Syllabification: sul‧tan

              Noun

              sultán (Baybayin spelling ᜐᜓᜎ᜔ᜆᜈ᜔)

              1. sultan (hereditary ruler in various Muslim states)

              See also

              Further reading

              • “sultan”, in Pambansang Diksiyonaryo | Diksiyonaryo.ph, 2018

              Tausug

              Etymology

              From Arabic سُلْطَان (sulṭān), from Aramaic שולטנא (šulṭānā, “strength, authority, ruler, prince”).

              Pronunciation

              • (Sinūgan Parianun) IPA(key): /sultan/ [sʊlˈt̪an̪]
              • Rhymes: -an
              • Syllabification: sul‧tan

              Noun

              sultan (Sulat Sūg spelling سُلْطَان)

              1. sultan (Muslim king)

              Turkish

              Etymology

                From Ottoman Turkish سلطان (sultân), from Arabic سُلْطَان (sulṭān), from Aramaic שולטנא (šulṭānā, “strength, authority”) (compare Hebrew שִׁלְטוֹן (shiltón)).

                Pronunciation

                • IPA(key): /suɫˈtɑ(ː)n/

                Noun

                sultan (definite accusative sultanı, plural sultanlar)

                1. A monarchic title for Sunni Muslim monarchs.
                2. A noble title for monarch's mother, wives and children.
                3. An honorific title for Bektashi saints.
                4. A breed of chicken originating in Turkey, kept primarily in gardens for ornamental reasons. See: sultan (chicken)

                Declension

                Declension of sultan
                singular plural
                nominative sultan sultanlar
                definite accusative sultanı sultanları
                dative sultana sultanlara
                locative sultanda sultanlarda
                ablative sultandan sultanlardan
                genitive sultanın sultanların
                Possessive forms
                nominative
                singular plural
                1st singular sultanım sultanlarım
                2nd singular sultanın sultanların
                3rd singular sultanı sultanları
                1st plural sultanımız sultanlarımız
                2nd plural sultanınız sultanlarınız
                3rd plural sultanları sultanları
                definite accusative
                singular plural
                1st singular sultanımı sultanlarımı
                2nd singular sultanını sultanlarını
                3rd singular sultanını sultanlarını
                1st plural sultanımızı sultanlarımızı
                2nd plural sultanınızı sultanlarınızı
                3rd plural sultanlarını sultanlarını
                dative
                singular plural
                1st singular sultanıma sultanlarıma
                2nd singular sultanına sultanlarına
                3rd singular sultanına sultanlarına
                1st plural sultanımıza sultanlarımıza
                2nd plural sultanınıza sultanlarınıza
                3rd plural sultanlarına sultanlarına
                locative
                singular plural
                1st singular sultanımda sultanlarımda
                2nd singular sultanında sultanlarında
                3rd singular sultanında sultanlarında
                1st plural sultanımızda sultanlarımızda
                2nd plural sultanınızda sultanlarınızda
                3rd plural sultanlarında sultanlarında
                ablative
                singular plural
                1st singular sultanımdan sultanlarımdan
                2nd singular sultanından sultanlarından
                3rd singular sultanından sultanlarından
                1st plural sultanımızdan sultanlarımızdan
                2nd plural sultanınızdan sultanlarınızdan
                3rd plural sultanlarından sultanlarından
                genitive
                singular plural
                1st singular sultanımın sultanlarımın
                2nd singular sultanının sultanlarının
                3rd singular sultanının sultanlarının
                1st plural sultanımızın sultanlarımızın
                2nd plural sultanınızın sultanlarınızın
                3rd plural sultanlarının sultanlarının
                Predicative forms
                singular plural
                1st singular sultanım sultanlarım
                2nd singular sultansın sultanlarsın
                3rd singular sultan
                sultandır
                sultanlar
                sultanlardır
                1st plural sultanız sultanlarız
                2nd plural sultansınız sultanlarsınız
                3rd plural sultanlar sultanlardır

                Derived terms

                Yakan

                Noun

                sultan

                1. sultan (Muslim king)