reyna

See also: Reyna and røyna

Catalan

Pronunciation

Noun

reyna f (plural reynes)

  1. obsolete spelling of reina (“queen”)
    • 1906, Emili Vilanova i March, Gent de casa, page 36:
      — Bésam lo peu; — li contesta la seva dòna alsantse y anantsen al seu quarto ab tota la magestat d'una reyna agraviada.
      "Kiss my foot," his wife replies, rising and going to her room with all the majesty of an insulted queen.

Central Bikol

Etymology

    Borrowed from Spanish reina.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈrejna/ [ˈreɪ̯.n̪a]
    • Hyphenation: rey‧na

    Noun

    réyna (Basahan spelling ᜍᜒᜌ᜔ᜈ)

    1. queen
      Coordinate term: hadi

    Icelandic

    Etymology

    From Old Norse reyna.

    Pronunciation

    • IPA(key): [ˈreiːna]
      Rhymes: -eiːna

    Verb

    reyna (weak verb, third-person singular past indicative reyndi, supine reynt)

    1. to try, attempt
      Synonym: leitast við
    2. to experience

    Conjugation

    reyna – active voice (germynd)
    infinitive nafnháttur að reyna
    supine sagnbót reynt
    present participle
    reynandi
    indicative
    subjunctive
    present
    past
    present
    past
    singular ég reyni reyndi reyni reyndi
    þú reynir reyndir reynir reyndir
    hann, hún, það reynir reyndi reyni reyndi
    plural við reynum reyndum reynum reyndum
    þið reynið reynduð reynið reynduð
    þeir, þær, þau reyna reyndu reyni reyndu
    imperative boðháttur
    singular þú reyn (þú), reyndu
    plural þið reynið (þið), reyniði1
    1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
    reynast – mediopassive voice (miðmynd)
    infinitive nafnháttur að reynast
    supine sagnbót reynst
    present participle
    reynandist (rare; see appendix)
    indicative
    subjunctive
    present
    past
    present
    past
    singular ég reynist reyndist reynist reyndist
    þú reynist reyndist reynist reyndist
    hann, hún, það reynist reyndist reynist reyndist
    plural við reynumst reyndumst reynumst reyndumst
    þið reynist reyndust reynist reyndust
    þeir, þær, þau reynast reyndust reynist reyndust
    imperative boðháttur
    singular þú reynst (þú), reynstu
    plural þið reynist (þið), reynisti1
    1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
    reyndur — past participle (lýsingarháttur þátíðar)
    strong declension
    (sterk beyging)
    singular (eintala) plural (fleirtala)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    nominative
    (nefnifall)
    reyndur reynd reynt reyndir reyndar reynd
    accusative
    (þolfall)
    reyndan reynda reynt reynda reyndar reynd
    dative
    (þágufall)
    reyndum reyndri reyndu reyndum reyndum reyndum
    genitive
    (eignarfall)
    reynds reyndrar reynds reyndra reyndra reyndra
    weak declension
    (veik beyging)
    singular (eintala) plural (fleirtala)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    nominative
    (nefnifall)
    reyndi reynda reynda reyndu reyndu reyndu
    accusative
    (þolfall)
    reynda reyndu reynda reyndu reyndu reyndu
    dative
    (þágufall)
    reynda reyndu reynda reyndu reyndu reyndu
    genitive
    (eignarfall)
    reynda reyndu reynda reyndu reyndu reyndu

    Old Norse

    Etymology

    From Proto-Norse *ᚱᚨᚢᚾᛁᛃᚨᚾ (*raunijan), from Proto-Germanic *raunijaną. Compare reynir (“tester”) (inherited from Proto-Norse ᚱᚨᚢᚾᛁᛃᚨᛉ (raunijaʀ, “Tester”, name of a spear)).

    Verb

    reyna (singular past indicative reyndi, plural past indicative reyndu, past participle reyndr)

    1. to try (out), prove
    2. to experience

    Conjugation

    Conjugation of reyna — active (weak class 1)
    infinitive reyna
    present participle reynandi
    past participle reyndr
    indicative subjunctive
    present past present past
    1st person singular reyni reynda reyna reynda
    2nd person singular reynir reyndir reynir reyndir
    3rd person singular reynir reyndi reyni reyndi
    1st person plural reynum reyndum reynim reyndim
    2nd person plural reynið reynduð reynið reyndið
    3rd person plural reyna reyndu reyni reyndi
    imperative present
    2nd person singular reyn, reyni
    1st person plural reynum
    2nd person plural reynið
    Conjugation of reyna — mediopassive (weak class 1)
    infinitive reynask
    present participle reynandisk
    past participle reynzk
    indicative subjunctive
    present past present past
    1st person singular reynumk reyndumk reynumk reyndumk
    2nd person singular reynisk reyndisk reynisk reyndisk
    3rd person singular reynisk reyndisk reynisk reyndisk
    1st person plural reynumsk reyndumsk reynimsk reyndimsk
    2nd person plural reynizk reynduzk reynizk reyndizk
    3rd person plural reynask reyndusk reynisk reyndisk
    imperative present
    2nd person singular reynsk, reynisk
    1st person plural reynumsk
    2nd person plural reynizk
    • raun f (“test, trial; experience”)
    • reynd f (“experience”)
    • reynsla f (“experience”)
    • reynir m (“tester; friend”)

    Descendants

    • Icelandic: reyna
    • Faroese: royna
    • Norwegian Nynorsk: røyna, røyne
    • Old Swedish: røna
    • Old Danish: røne, rønne

    Further reading

    • Zoëga, Geir T. (1910), “reyna”, in A Concise Dictionary of Old Icelandic, Oxford: Clarendon Press; also available at the Internet Archive

    Anagrams

    Old Spanish

    Etymology

      From Latin rēgīna, from rēx (“king”).

      Pronunciation

      • IPA(key): /reˈina/

      Noun

      reyna f (plural reynas)

      1. queen
        • c. 1200, Almerich, Fazienda de Ultramar, f. 82v:
          Alli delãt gazar baptizo ſãt felip al rẏc õe q̃ era de cãdace la reẏna. ⁊ el era de ethiopia e veno a iħrꝉm al tenple orar. […]
          There, before Gaza, Saint Philip baptized the rich man who was of Candace, the queen. He was from Ethiopia and had come to Jerusalem to pray at the temple. […]
        • c. 1250, Alfonso X, Lapidario, f. 1v:
          […] quiſo dios que uinieſſe a manos del noble Rey don alfonſo fijo del muy noble Rey don ferrando ⁊ dela reyna donna beatriz […]
          […] God wanted it to come to the hands of the noble king don Alfonso, son of the very noble king don Ferdinand and the queen, lady Beatrice […]
      • rey (“king”)

      Descendants

      • Spanish: reina (see there for further descendants)

      Tagalog

      Etymology

        Borrowed from Spanish reina (“queen”), from Old Spanish reyna, from Latin rēgīna. Compare Cebuano rayna and Maranao raina.

        Pronunciation

        • (Standard Tagalog) IPA(key): /ˈɾejna/ [ˈɾeɪ̯.n̪ɐ]
        • Rhymes: -ejna
        • Syllabification: rey‧na
        • Homophone: Reyna

        Noun

        reyna (Baybayin spelling ᜇᜒᜌ᜔ᜈ)

        1. queen; queen consort (wife of a king)
          Synonym: (neologism) hariginang
        2. queen; female monarch
          Synonyms: haribini, (obsolete) haring babae
        3. (by extension) important woman in an event (such as in a festival, party, etc.)
        4. (card games) queen
          Synonym: kabayo
        5. (chess) queen
        6. (biology) queen (reproductive female insect in a hive)
        7. (colloquial) effeminate man

        Coordinate terms

        • (queen consort; female monarch): hari
        • (chesspiece):
        Chess pieces in Tagalog · mga piyesa sa ahedres (layout · text)
        ♚ ♛ ♜ ♝ ♞ ♟
        hari reyna tore obispo/alpil kabayo peon
        • (playing card):
        Playing cards in Tagalog · baraha (layout · text)
        alas dos tres kuwatro singko seis siyete
        otso nuwebe diyes sota reyna, kabayo hari diyoker

        Derived terms

        See also

        Further reading

        • “reyna”, in Pambansang Diksiyonaryo | Diksiyonaryo.ph, 2018