sprzeczka

Polish

Etymology

    From sprzeczać + -ka.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈspʂɛt͡ʂ.ka/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛt͡ʂka
    • Syllabification: sprzecz‧ka

    Noun

    sprzeczka f

    1. argument, quarrel
      Nigdy nie mieliśmy sprzeczki, którą wygrałem. ― We've never had an argument that I won.
      wdać się w sprzeczkę z kimś ― to start an argument with someone

    Declension

    Declension of sprzeczka
    singular plural
    nominative sprzeczka sprzeczki
    genitive sprzeczki sprzeczek
    dative sprzeczce sprzeczkom
    accusative sprzeczkę sprzeczki
    instrumental sprzeczką sprzeczkami
    locative sprzeczce sprzeczkach
    vocative sprzeczko sprzeczki
    adjective
    adverb
    • sprzecznie

    Further reading

    • “sprzeczka”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “sprzeczka”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)