sprawca

Polish

Etymology

    Deverbal from sprawić.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈspraf.t͡sa/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -aft͡sa
    • Syllabification: spraw‧ca

    Noun

    sprawca m pers (female equivalent sprawczyni)

    1. creator (one who creates)
    2. culprit
    3. (law) perpetrator

    Declension

    Declension of sprawca
    singular plural
    nominative sprawca sprawcy, sprawce1
    genitive sprawcy sprawców
    dative sprawcy sprawcom
    accusative sprawcę sprawców
    instrumental sprawcą sprawcami
    locative sprawcy sprawcach
    vocative sprawco sprawcy

    1Deprecative.

    adjective
    • sprawczy

    Further reading

    • “sprawca”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “sprawca”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)