społu

Old Polish

Etymology

    Univerbation of z + połu. First attested in 1399.

    Pronunciation

    • IPA(key): (10th–15th CE) /spɔɫu/
    • IPA(key): (15th CE) /spɔɫu/

    Adverb

    społu

    1. (attested in Greater Poland) together (along with others)
      • 1960 [1399], Henryk Kowalewicz, Władysław Kuraszkiewicz, editors, Wielkopolskie roty sądowe XIV-XV wieku, Roty pyzdrskie, volume II, number 109, Pyzdry:
        Manek ne sluboval za to zito tym ludzem na Slupy, dze v nego spolu orali
        [Maniek nie ślubował za to żyto tym ludziem na Słupi, [g]dzie u niego społu orali]
    2. (attested in Lesser Poland) mutually (to one another)
      • 1950 [c. 1425], Jan Janów, editor, Najstarsze szczątki ewangeliarza polskiego, Krakow, page 41:
        Dwa z uczennykow... gydechu do mesta..., thedy moluili spolu (ad invicem Luc 24, 14) o tem o ffsem, ges to sø stalo
        [Dwa z uczennikow... jidechu do miesta..., tedy mołwili społu (ad invicem Luc 24, 14) o tem o wszem, jeż to się stało]

    Descendants

    • Polish: społu

    References

    Polish

    Etymology

      Inherited from Old Polish społu. By surface analysis, univerbation of z- + połu.

      Pronunciation

       
      • IPA(key): /ˈspɔ.wu/
      • Rhymes: -ɔwu
      • Syllabification: spo‧łu

      Adverb

      społu (not comparable)

      1. (obsolete) commonly, jointly
        Synonym: społem
      2. (Żywiec) synonym of razem

      Further reading