ruaig

Irish

Alternative forms

Etymology

From Middle Irish rúac (noun)[2] and rúacaid (verb).[3]

Pronunciation

  • IPA(key): /ɾˠuəɟ/[4]

Noun

ruaig f (genitive singular ruaige, nominative plural ruaigeanna)

  1. attack (sudden onset of disease)
    Synonym: taom
  2. rout (convincing defeat)
    Synonym: maidhm
  3. incursion
  4. very short or hurried visit
  5. (literary) course, career

Declension

Declension of ruaig (second declension)
bare forms
singular plural
nominative ruaig ruaigeanna
vocative a ruaig a ruaigeanna
genitive ruaige ruaigeanna
dative ruaig ruaigeanna
forms with the definite article
singular plural
nominative an ruaig na ruaigeanna
genitive na ruaige na ruaigeanna
dative leis an ruaig
don ruaig
leis na ruaigeanna

Verb

ruaig (present analytic ruaigeann, future analytic ruaigfidh, verbal noun ruaigeadh, past participle ruaigthe)

  1. to drive away, drive out, expel, repel, repulse
  2. to chase away, chase off
  3. to rout, put to flight
  4. to banish
  5. to disperse (scatter), dispel
    Synonym: scaoil

Conjugation

Conjugation of ruaig (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present ruaigim ruaigeann tú;
ruaigir†
ruaigeann sé, sí ruaigimid; ruaigeann muid ruaigeann sibh ruaigeann siad;
ruaigid†
a ruaigeann; a ruaigeas ruaigtear
past ruaig mé; ruaigeas ruaig tú; ruaigis ruaig sé, sí ruaigeamar; ruaig muid ruaig sibh; ruaigeabhair ruaig siad; ruaigeadar a ruaig ruaigeadh
past habitual ruaiginn ruaigteá ruaigeadh sé, sí ruaigimis; ruaigeadh muid ruaigeadh sibh ruaigidís; ruaigeadh siad a ruaigeadh ruaigtí
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future ruaigfidh mé;
ruaigfead
ruaigfidh tú;
ruaigfir†
ruaigfidh sé, sí ruaigfimid;
ruaigfidh muid
ruaigfidh sibh ruaigfidh siad;
ruaigfid†
a ruaigfidh; a ruaigfeas ruaigfear
conditional ruaigfinn ruaigfeá ruaigfeadh sé, sí ruaigfimis; ruaigfeadh muid ruaigfeadh sibh ruaigfidís; ruaigfeadh siad a ruaigfeadh ruaigfí
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go ruaige mé;
go ruaigead†
go ruaige tú;
go ruaigir†
go ruaige sé, sí go ruaigimid;
go ruaige muid
go ruaige sibh go ruaige siad;
go ruaigid†
— go ruaigtear
past dá ruaiginn dá ruaigteá dá ruaigeadh sé, sí dá ruaigimis;
dá ruaigeadh muid
dá ruaigeadh sibh dá ruaigidís;
dá ruaigeadh siad
— dá ruaigtí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— ruaigim ruaig ruaigeadh sé, sí ruaigimis ruaigigí;
ruaigidh†
ruaigidís — ruaigtear
past participle ruaigthe
verbal noun ruaigeadh

† archaic or dialect form
‡ dependent form

References

  1. ^ “ruaig”, in Historical Irish Corpus, 1600–1926, Royal Irish Academy
  2. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “rúac, ruaic”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language
  3. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “rúacaid, rúaicid”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language
  4. ^ Quiggin, E. C. (1906), A Dialect of Donegal, Cambridge University Press, § 151, page 59

Further reading

  • Dinneen, Patrick S. (1904), “ruagaim”, in Foclóir Gaeḋilge agus Béarla [Irish and English Dictionary], 1st edition, Dublin: Irish Texts Society, page 580
  • Dinneen, Patrick S. (1904), “ruaig”, in Foclóir Gaeḋilge agus Béarla [Irish and English Dictionary], 1st edition, Dublin: Irish Texts Society, page 581
  • Ó Dónaill, Niall (1977), “ruaig”, in Foclóir Gaeilge–Béarla [Irish–English Dictionary], Dublin: An Gúm, →ISBN