rozczyn

Polish

Etymology

    Deverbal from rozczyniać.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈrɔs.t͡ʂɘn/
    • Rhymes: -ɔst͡ʂɘn
    • Syllabification: roz‧czyn

    Noun

    rozczyn m inan

    1. (cooking) leavening agent, sourdough
      Synonyms: zaczyn, zakwas chlebowy

    Declension

    Declension of rozczyn
    singular plural
    nominative rozczyn rozczyny
    genitive rozczynu rozczynów
    dative rozczynowi rozczynom
    accusative rozczyn rozczyny
    instrumental rozczynem rozczynami
    locative rozczynie rozczynach
    vocative rozczynie rozczyny
    verbs

    Further reading

    • “rozczyn”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “rozczyn”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)