proco

Latin

Alternative forms

Etymology

    From procus + -ō.

    Pronunciation

    Verb

    procō (present infinitive procāre, perfect active procāvī, supine procātum); first conjugation

    1. (archaic) to ask, urge, demand
      • 3rd century BCE, L. Livius Andronicus, Aegisthus:
        quīn quod pārēre mihi vōs majestās mea
        procat, tolerātis templōque hanc dēdūcitis?
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 2nd century, Sextus Pompeius Festus, De verborum significatione 249:
        nam procī dīcuntur, quī poscunt aliquam in mātrimōnium, Graecē μνηστῆρες. est enim procāre poscere, ut cum dīcitur in jūdice collocandō: "sī alium procās, nīve eum procās", hoc est poscis; unde etiam meretrīcēs procācēs.
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 4th-5th century, Servius Honoratus, In Vergilii Aeneidem commentarii 1.536:
        et procāx propriē petāx est, nam procāre est petere, unde et procī petītōrēs dīcuntur.
        (please add an English translation of this quotation)

    Conjugation

    Derived terms

    References

    • “proco”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “proco”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

    Polish

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈprɔ.t͡sɔ/
    • Rhymes: -ɔt͡sɔ
    • Syllabification: pro‧co

    Noun

    proco f

    1. vocative singular of proca