narzeczony

Polish

Etymology

    From Middle Polish narzec + Polish -ony.

    Pronunciation

    • IPA(key): /na.ʐɛˈt͡ʂɔ.nɘ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔnɘ
    • Syllabification: na‧rze‧czo‧ny

    Noun

    narzeczony m pers (female equivalent narzeczona)

    1. (nominalized) fiancé

    Declension

    Declension of narzeczony
    singular plural
    nominative narzeczony narzeczeni, narzeczone1
    genitive narzeczonego narzeczonych
    dative narzeczonemu narzeczonym
    accusative narzeczonego narzeczonych
    instrumental narzeczonym narzeczonymi
    locative narzeczonym narzeczonych
    vocative narzeczony narzeczeni

    1Deprecative.

    Further reading

    • “narzeczony”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “narzeczony”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)