naib

See also: ņaib

English

Etymology

From Urdu نائب (nāib) / Hindi नाइब (nāib), नायब (nāyab), from Arabic نَائِب (nāʔib).

Noun

naib (plural naibs)

  1. (India, historical) A deputy.

Alternative forms

Further reading

Anagrams

Indonesian

Etymology

Inherited from Malay naib (“deputy”), from Arabic نَائِب (nāʔib).

Pronunciation

Noun

naib (plural naib-naib or para naib)

  1. deputy, vice
    Synonyms: deputi, wakil
  2. head of Islamic religious affairs

Hyponyms

  • naib ketua
  • naib laksamana

Further reading

Malay

Etymology

From Arabic نَائِب (nāʔib).

Pronunciation

Noun

naib (Jawi spelling ناءيب, plural naib-naib)

  1. deputy
    Synonyms: deputi, pengganti, penolong, timbalan, wakil

Descendants

  • > Indonesian: naib

Further reading

  • "naib" in Pusat Rujukan Persuratan Melayu (PRPM) [Malay Literary Reference Centre (PRPM)] (in Malay), Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 2017
    (also see "naib" at PRPM first version)

Turkish

Noun

naib (definite accusative naibi, plural naibler)

  1. obsolete form of naip
  2. (historical) substitute judge

References

  • Avery, Robert et al., editors (2013), The Redhouse Dictionary Turkish/Ottoman English, 21st edition, Istanbul: Sev Yayıncılık, →ISBN