motito

Latin

Etymology

    From mōtāre + -itō.

    Pronunciation

    Verb

    mōtitō (present infinitive mōtitāre, perfect active mōtitāvī, supine mōtitātum); first conjugation

    1. (post-classical) frequentative of mōtō
      • c. 177 CE, Aulus Gellius, Noctes Atticae 9.6.3:
        quoniam frequentativa ferme omnia eodum modo in prima syllaba dicuntur, quo participia præteriti temporis ex his verbis, unde ea profecta sunt, in eadem syllaba pronuntiantur, sicuti "lego, lectus" facit "lectito"; […]; "moveo, motus" "motito"; […]; "dico" autem "dictus" "dictito" facit; […].
        (please add an English translation of this quotation)
      • 1483, Catholicon Anglicum (quoted in DMLBS):[1]
        to styr, […] motare, motitare, titillare ad luxuriam pertinet
        (please add an English translation of this quotation)

    Conjugation

    References

    1. ^ Catholicon anglicum, an English-Latin word-book, dated 1483 (new series; XXX), Camden Society, 1882, page 365

    Further reading

    Spanish

    Etymology

      From moto + -ito.

      Pronunciation

      • IPA(key): /moˈtito/ [moˈt̪i.t̪o]
      • Rhymes: -ito
      • Syllabification: mo‧ti‧to

      Noun

      motito m (plural motitos)

      1. diminutive of moto
        • 2016 November 28, Lucía Paniagua, “Como un «ángel» salvó a toda una familia”, in Crónica‎[2], archived from the original on 23 April 2026:
          Primero con una bici y ya desde hace varios años a bordo de su motito.
          First on a bike and for several years now on his little motorbike.