migrare

See also: migraré

Italian

Etymology

    Learned borrowing from Latin migrāre.

    Pronunciation

    • IPA(key): /miˈɡra.re/
    • Rhymes: -are
    • Hyphenation: mi‧grà‧re

    Verb

    migràre (first-person singular present mìgro, first-person singular past historic migrài, past participle migràto, auxiliary èssere or avére)

    1. (intransitive) to migrate [auxiliary essere or avere]

    Conjugation

    Anagrams

    Latin

    Verb

    migrāre

    1. inflection of migrō:
      1. present active infinitive
      2. second-person singular present passive imperative/indicative

    Romanian

    Etymology

      From migra + -re.

      Noun

      migrare f (plural migrări)

      1. migration

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative migrare migrarea migrări migrările
      genitive-dative migrări migrării migrări migrărilor
      vocative migrare, migrareo migrărilor

      Spanish

      Verb

      migrare

      1. first/third-person singular future subjunctive of migrar