kierowca

Polish

Etymology

From kierować +‎ -ca. Coined by Jan Stanisław Nakielski and Romuald Pianko in 1912, in a submission to a contest organized by a monthly "Lotnik i Automobilista", to replace the word szofer.[1]

Pronunciation

  • IPA(key): /kjɛˈrɔf.t͡sa/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɔft͡sa
  • Syllabification: kie‧row‧ca

Noun

kierowca m pers (female equivalent (rare) kierowczyni)

  1. driver (person who drives a motorized vehicle, such as a car or a bus)
    Synonym: (archaic) automobilista

Declension

Declension of kierowca
singular plural
nominative kierowca kierowcy, kierowce1
genitive kierowcy kierowców
dative kierowcy kierowcom
accusative kierowcę kierowców
instrumental kierowcą kierowcami
locative kierowcy kierowcach
vocative kierowco kierowcy

1Deprecative.

Descendants

  • → Belarusian: кіро́ўца (kirówca)

References

  1. ^ Lotnik i Automobilista‎[1] (in Polish), number 12, Warsaw, December 1912, page 2

Further reading

  • “kierowca”, in Wielki słownik języka polskiego‎[2] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
  • “kierowca”, in Polish dictionaries at PWN‎[3] (in Polish)