karabin

See also: Karabin

Indonesian

Etymology

Borrowed from Dutch karabijn.

Pronunciation

  • IPA(key): /kaˈra.bin/, [kaˈra.bɪn]

Noun

karabin (plural karabin-karabin)

  1. (weaponry) a carbine

Further reading

Norwegian Bokmål

Etymology

Borrowed from French carabine.

Noun

karabin m (definite singular karabinen, indefinite plural karabiner, definite plural karabinene)

  1. a carbine

Derived terms

  • automatkarabin

References

Polish

Etymology

    Borrowed from French carabine.

    Pronunciation

    • IPA(key): /kaˈra.bin/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -abin
    • Syllabification: ka‧ra‧bin

    Noun

    karabin m inan

    1. rifle
      Hypernyms: broń, oręż

    Declension

    Declension of karabin
    singular plural
    nominative karabin karabiny
    genitive karabina, karabinu karabinów
    dative karabinowi karabinom
    accusative karabin karabiny
    instrumental karabinem karabinami
    locative karabinie karabinach
    vocative karabinie karabiny

    Derived terms

    adjective
    • karabinowy
    nouns

    Further reading

    • “karabin”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “karabin”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)